Van de regen in de drek

Vanochtend een koffietje gehad bij mijn eigen Nero's in Muswell Hill, en toen naar het centrum. Geen idee wat ik daar moest eigenlijk - geld op enzo.. maar het was droog dus ik heb gewoon lekker rondgelopen over Covent Garden, Leicester Sq, Trafalgar.. en het bleef droog. Echt, de BBC kan GEEN weer voorspellen.. ze hadden zware regenval voorspeld voor vandaag en de zon scheen gewoon! Toch ook nog weer even de Primark in geweest... Dat moet je echt oefenen, hoor, Primark. De eerste keer ren je na een minuut al naar buiten, je moet het langzaam opbouwen. Er zijn 2 gouden regels:

1) probeer geen haast te hebben.
2) Doe net alsof AL DIE MENSEN er niet zijn

Dan gaat het best goed, voor maximaal 20 minuten. Het is nu extra vervelend omdat er door het paasweekend heel erg veel touristen zijn, vooral Amerikanen, Italianen en Duitsers. Duitsers lopen erg sloom, terwijl Londenaren ( including me) altijd haast hebben om van punt a naar punt b te komen. Want waarom zou je de metro van 12.01 pakken als je 'm ook 1 minuut eerder kan halen? Italianen staan ALTIJD in de weg. En staan links op roltrappen. Weetje nog dat ik in mijn vorige periode een keer vertelde dat ik mijn tas op de stoel naast me had gezet in een vrijwel lege bus, en dat toen een vrouw de bus in kwam en uitgerekend op die plek wilde gaan zitten, alsof ze het expres deed om mij te laten merken dat ik me niet aan 'Het Reglement der Britsheid' hield? Nou, ik doe dat ook. Niet in bussen, maar wel op roltrappen. Staan er mensen links, moet ik plots inhalen. Stout hè.

En een nieuwe bloed-onder-de-nagels-vandaan-haler: Schotten! Vandaag, Central Line, overvolle tube, een groep Schotse volwassen mannen die keihard gaan schreeuwen, foto's maken met hun telefoon van elkaar in de tube, mensen omver of opzij duwen omdat te doen, terwijl de tube rijdt, en maar protsen over 'ze moeten ons wel heel vervelend vinden!' Het werd me echt te gortig, dus ik wierp een geirriteerde blik op de fotograaf en zei: 'Do you mind!' Wat beleefd Engels is voor:  'En nu kappen, klootzak, of er gaan hier koppen rollen.'
Waarop hij zijn hand op de mijne legde waarmee ik me aan een paal staande hield en spottend zei: 'sorry darling.' Ik wierp een blik naar een Londens meisje dat tegenover me stond en heel even overwogen we een moordcomplot. Maar ik denk niet dat ik zo'prisontype ben, denk je wel? Dus ik heb tot 36 geteld en toen was ik bij mijn station. Pfjoew.

Het bleef maar zonnig en ik heb een Iced-drink banaan gehaald bij de Nero's, mijn verslaving van afgelopen jaar. En langs de Thames gelopen. Wat veel touristen zeg.. niet normaal meer!! de queue voor de London Eye stond bijna tot Frankfurt en de rij voor Sealife had achteraan een bordje met: vanaf hier is de wachttijd circa 2 uur. En dan gaan er dus ook nog mensen in de rij staan! Mafkezen, toch?

Heb vandaag ook weer een heleboel straatartiesten gezien, echt amazing die mensen. Zoals die man die een langwerpige opblaasballon inslikt. Waar gaat dat heen? Ik heb dat vorig jaar ook eens gezien, maar toen klapte de ballon eerst twee keer in hem voor het lukte. Dat kan toch nooit goed voor je zijn? Een jongetje van 5 hielp hem met zijn act en daarna kreeg hij een ballonfiguur.. de man vroeg hem wat zijn favoriete dier was, en normaal zeggen kids hond of kat, wat makkelijk te maken was. Dit jochie niet hoor. Hij keek op en zei: 'Tyrannosaurus Rex.' En iedereen begon natuurlijk hard te lachen en te klappen. Hij stond een beetje beduusd te kijken, waarom moest iedereen nou zo om hem lachen? Compleet getraumatiseerd..

Aan het eind van de middag besloot ik naar Hampstead te gaan, want er was kermis op de Heath. Stupid me. Never. go. to. English. Funfair. AGAIN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Pas na een ruim uur lopen had ik het gevonden. Hampstead Heath is er op gemaakt om mensen te laten verdwalen. Het was er modderig van de regen van afgelopen dagen, en tot aan mijn knieeen in de drek zocht ik wanhopig naar Funfair, medewerkers of gezinnen met kinderen. Dat de zon geen werkvisum had voor Hampstead maakte het niet echt gezelliger. Uiteindelijk, na een lange lange lange lange lange tijd zag ik iets kermisachtigs. Dichterbij gekomen, zag ik.. op een kleine open plek... een springkussen, een suikerspinkraam en een draaimolen. En dat was het. Daar adverteren ze dus in heel Islington en Haringey voor. Humeur; ONWEER.

Trouwens, in Londen werken domme mensen. Ik kocht vandaag bij de Boots een lipgloss en een chocoladereep voor 4.01. Dus ik geef 't meisje 5.01, en wat geeft zij me terug? Niet 1 pond, maar 4 pond! kan iemand me die logica even uitleggen? Natuurlijk, ik had er wat van moeten zeggen, ik had eerlijk moeten zijn, maar ik kon het geld ook best goed gebruiken op het moment. Sorry allemaal. Ik zal gaan biechten.

Goed, dit is waarschijnlijk de laatste log omdat ik morgen niet heel veel meer ga beleven. Ik ga straks even douchen en dan alvast mijn koffer pakken.

Bah, bah, en nog eens bah.

Meet my son Noah

Ik had een off-day vandaag. Niet zo handig als je maar 8 dagen in Londen bent. Vermoeidheid slaat toe, denk ik. Mijn dag begon om tien voor 7 met een douche, daarna aankleden, en ik was blij dat ik op tijd was voor het ontbijt, dat tot 8.15 wordt geserveerd. Dus ik naar de dining room. Daar aangekomen, was  er geen kip te bekennen. Oh ja. het is vandaag Bank Holiday: Good Friday. Breakfast will be served from 8.30 until 9.15. Daar sta je dan, rokje aan, bloem ine je haar, and nowhere to go. Eerst maar even een rondje Muswell Hill en uiteindelijk dan toch het paasontbijtje. geroosterde krentenbollen (?) en nogal taaie scones. Toen een bus 102 richting Edmonton Green, met bedoeling om naar Hampstead te gaan. Maar halverwege viel ik weer bijna in slaap, ik kon de ogen nauwelijks open houden en was echt aan het knikkebollen. Ik kon NIET wakker blijven! Bij Golders Green station besloot ik maar even de frisse lucht in te gaan in de hoop dat ik dan wel wakker zou worden. Daar ben ik ook meteen naar de Nero gegaan om mijn gratis koffie te innen: White Chocolate Mocca, espresso met witte chocola en mocca en slagroom. En helemaal gratis. Daarna ben ik nog even de Highstreet opgelopen en een Joods winkeltje ingegaan, waar ze allemaal yiddische curiosa verkochten. Ik heb nu een sleutelhanger met onleesbare Hebreeuwse tekst, en.. een keppeltje.

Ja, I know, keppeltjes zijn voor jongens, maar ik vond het echt gaaf dat je die dingen daar gewoon op een Highstreet kopen kunt. Dus. Een man die er ook bij stond te kijken vroeg me welke hem het mooist stond en we raakten aan de praat. Hij vroeg me of ik het keppeltje voor mijn kind kocht. Ik wilde hem echt niet gaan opbiechten dat ik een ordinaire reli-tourist was, dus ik dacht, waarom ook niet.
'Err.. Yes, yes, it is.'
'How old is he?'
'Eh.. he's four now.'
'Oh, so he just had his had shaved!'
Ik dacht: Did he?
'Yeah, that's right.'
'Lovely.. A first yarmulke is something very special. What's your son's name?'
'Noah.' ( eerste Hebreeuwse naam die er in me opkwam. Het begon inmiddels absurde wendingen aan te nemen, dit leugentje om bestwil).
'Where are you from, actually?'
'Muswell Hill.'
'Oh, really? You sound Australian.'
'Really?'
Hij rekende af, verliet de winkel en zei tegen mij: 'I hope Noah likes his yarmulke! Shalom!'

Dus, ik heb hier nu een keppeltje voor mijn 4 jaar oude zoontje Noah die net zijn haar eraf heeft. Brilliant. Good thing is, ik zag er blijkbaar oud genoeg uit om een 4 jaar oud kind te hebben. Bad thing, ik ben gebombardeerd tot Aussie. Dat krijg je ervan als je teveel Amerikaanse TV kijkt, you get things mixed up.

Na die zotte ervaring naar Hampstead met de tube, met de lift 1500 meter omhoog, en toen door de Highstreet gelopen en ook het kerkhofje weer gevonden. Deze keer wel het fototoestel meegenomen, en flink wat foto's gemaakt. Ook was ik even bang dat de doden waren opgestaan uit hun tombes, want ik hoorde angstaanjagend geritsel. Het bleken knabbel en babbel te zijn, waarvan ik ook wat kekke kiekjes heb gemaakt. Maar Knabbel en Babbel waren niet alleen, vanachter een grafsteen kwam er een prachtige kat vandaan die het op kleine eekhoorntjes voorzien had.
'Oi, you! Stop it! We don't need more dead creatures on this graveyard!'
'Meoow!'
'No, I mean it.'
Hij sloop op de twee af, ging achter een boom plat op de grond liggen en ik legde mijn hand in zijn nek. Hij begon direct te spinnen en ik heb 'm lekker geaaid en ook wat  fotootjes gemaakt. Na nog een vermanend woordje liet ik de eekhoorntjes over aan de genade van Kerkhofkat en ging met de tube naar de andere kant van Londen: Southbank.

Ik was weer zo stom geweest om van de week mijn fototoestel niet mee te nemen naar de uni en aangezien mama en papa en lootje vast wel foto's willen zien van de uni besloot ik die nog even te gaan maken. Het was hard gaan rekenen en jullie mogen raden of ik een plu mee had. Niet dus. Heb er snel nog een gehaald bij de Boots, 4 pond, en even later kwam ik langs de 99p store waas alles 99p of minder is, en dus ook umbrella's. Ik ben echt een sulletje. Oh, trouwens, Southbank is de goede area voor mij.. Ik heb het vanaf vandaag officieel de chocolate factory genoemd. Knipoog.

Na 3 foto's naar centraal Londen, waar ik naar de National Galleries wilde gaan. Is dat slim op een Bank Holiday als het met bakken uit de lucht komt? Nein, fraulein. Dan maar naar St. Martin in the Fields. Is dat slim, op Goede Vrijdag als het met bakken uit de lucht komt. Non, bonbon. Dan maar weer naar Oxford St. Is dat slim, als................. Ach, laat maar. Het antwoord is bekend. Humeur: -21. Vermoeidheidsmeter: Oh, hoog. Heb het om 4 uur opgegeven en ben naar Victoria gegaan met de bus die er langer over deed dan de benenwagen. Het is dus ook niet slim om op Bank Holiday, als het met bakken uit de lucht komt, de bus te nemen. Bij de Costa op Cardinal Place heb ik een warme chocolademelk genomen en ben nog even naar de Topshop gegaan, wat compleet nutteloos was.

Ik was zo moe en strontchagrijnig van de mensenmassa's van de hele dag dat ik gewoon naar huis wilde. Eenmaal thuis heb ik pasta gehad bij Chester House, het was zowaar te eten. En wie liep ik daar tegen het lijf? Mattie! Die eigenlijk in Oxford zou zitten! Natuurlijk gezellig even bijgekletst, wel wennen hoor, hij was de eerste tegen wie ik weer echt een heel gesprek in het Engels moest doen, afgezien van de Harpers gisteren dan. Ik kon het merken aan mijn gammele accent, haha.

Ben er vandaag ook achter gekomen dat een one week travelcard niet van zondag tot zondag is. Joh. Een week heeft 7 dagen, geen 8. Dus heb voor zondag nog weer een aparte kaart op mijn Oyster moeten zetten. Ik zeg ka-ching.

Morgen de laatste echte dag in Londen.. en geen idee wat te doen, haha. Het weer wordt weer niet zo aangenaam, dus wat te doen, wat te doen, dat vooral geeeen geld kost? of althans, niet al te veel. heb eigenlijk de main sightseeing allemaal al gedaan, elk museum ken ik van binnen en buiten.. dus het begint lastig te worden! Je hoort het morgen wel. In Hampstead is er kermis, dus kan altijd daar nog heen met Noah, nietwaar?

 

Bundle of Joy

De ochtend begon wonderlijk zonnig. Na een uitgbreide douche in de koninklijke badkamer op floor 5 met de metro naar Putney: 23 stops vanaf Bounds Green station. Gelukkig ben ik helemaal gewend geraakt aan de tube, het is geen probleem meer, hoewel het me voor de koffie wel bijna in slaap schudt, haast als een klein kind in een buggy. Charming, niet waar? Putney was erg mooi, met brede lanen en bomen vol bloesem en alles glansde in de lentezon. Ik liep in een keer goed naar het huis en was trots op mezelf. Als je van vliegtuigen houdt, moet je naar Putney. Volgens mij ligt Heathrow echt om de hoek daar. Moest heel erg aan mijn mama denken toen ik al die metalen vogels over zag
fladderen.

Over het gezin ga ik op deze log verder niet teveel in, maar ik wil wel graag kwijt dat ik een pasgeboren baby heb vastgehouden! Hij was nog geen 2 weken oud en absoluut prachtig. Moeder ging thee maken en gaf mij zonder waarschuwing ineens wat kleintje. Wat een gevoel is dat zeg, zo een klein bundeltje afhankelijkheid in je armen. Later kreeg ik hem nog een keer terwijl zij de deur open ging doen en ik heb heerlijk met hem in mijn armen op de bank gezeten. Prachtig was dat.

Om half 3 was ik in het centrum, en het was inmiddels weer dichtgetrokken. Ik maakte een snelle afweging, Oxford St of National Gallery, maar besloot het laatste voor morgen te houden aangezien het morgen nog erger zou worden dan vandaag. Ik ben benieuwd, aangezien vandaag al dramatisch was. Ik was pas 3 meter Regents St ingelopen toen het begon te regenen. Natuurlijk woonde de plu nog in Muswell Hill, en ik werd nat. In een spiegel zag ik een ontplofte kop met haar en een charmante rooie clownsneus, en ik verlangde heel even naar een burka. Heel even maar. Toen ik op Oxford St was aangekomen was de regen omgeslagen in keiharde hagel. Oh, gruwel. Ik dook de Primark in (Nee toch? Ja, toch). Kijk. Als je bij de Primark bent, MOET je wel geld uitgeven. Je weet dat je het nergens anders goedkoper kunt krijgen.. Ik zal even een prijslijstje geven van wat je bij de H&M betaalt voor wat ik bij Primark heb gekocht:
Jeans legging: 19.90
Hip Jurkje: 24.90
5pack ondergoed: 9.90
BH+hipster: 19.90
Pyama: 19.90
Totaal: 84.40

Primark? 32 Pond totaal. Serieus. Een jegging voor 6 pond, BHset voor 3 pond.. het is gewoon amazing.

Na de Primark nog heel even Topshop, waar ik een nieuwe Oyster Card Holder heb gehaald, het vieze Ikea ding kon echt niet meer. Op deze staan 2 cavia's en 2 katten, met pruiken en gitaren, verkleed als rocksterren. En nu waarom ik heb hem gekocht: de kat rechtsonderin is een rode kat met groene ogen, precies like Bommie.. Zo is Bommie altijd bij mij als ik mijn Oyster trek!

Toen vlug met de tube naar huis, want koud en nat! In de tube stapten ergens redelijk in het noorden een orthodox joods gezin in, met keppeltjes en gekrulde bakkebaarden zoals op antieke foto's. Geweldig om te zien. Er was ook een klein meisje bij van een jaar of drie, met gigantische bruine ogen en lieve krullen in het tint donker dat zo kenmerkend is voor Joodse mensen. Het was het liefste peutertje dat ik ooit in Londen gezien had.
Ook was er een moeder met een jongetje dat zijn zin niet kreeg en daarop keihard begon te krijsen in een volle tube. In plaats van hem, zoals veel ouders doen, zijn zin te geven, deed ze dat niet. Ze deed net alsof ze alle andere mensen niet zag en ging rustig door met 'opvoeden.' Uiteindelijk werd hij stil en vroeg hij netjes om wat hij wilde. Moeder had gewonnen. Supergoed.

Bij Bounds Green was er net een bus 299 naar Muswell Hill vertrokken en die bussen rijden redelijk sporadisch dus ik baalde erg. Maar hij stond nog stil voor het stoplicht en toen hij mij aan zag komen lopen, deed hij de deur nog voor me open. I LOVED THAT MAN!

Ik weet trouwens ook weer waarom ik niet vaak thuis at bij Chester House. Het eten was echt vies. ECHT. de curry van vandaag was gewoon smakeloos en de rijst smaakte naar toiletverfrisser ( don't ask). Gelukkig heb ik ontdekt dat ons keukentje een microwave heeft dus dat ik ook magnetronmaaltijden kan halen. Heb al microwave pancakes ontdekt. Heb ook zachte bolletjes ontdekt.. die heten Giant Baps omdat ze gigantisch zijn!

Ik weet nog even niet wat ik morgen ga doen. Het weer wordt weer kut. National Gallery sowieso, maar verder? Ook lekker lang bij Nero zitten, want mijn kaartje is vol, dus ik krijg een gratis koffie en dat wordt natuurlijk de duurste en grootste, hahaha!

Wil eigenlijk ook nog naar Hampstead, maar als het weer niet leuk is, is Hampstead ook niet leuk. Vervelend hoor, regenbuien met ADHD en een zon met een verlopen werkvisum..

Goed, ik ga lekker even een filmpje kijken op de laptop, even uitgebreide mails sturen en verder niets. Op tijd slapen zodat ik morgen niet in slaap val in de tube.

Oh. Ja, nog even dit. Mijn nagels zijn nu GEEL. Lichtpaaseipastelgel. I go with the flow of the season.

Zombie war

Wil iemand zo vriendelijk zijn mij een paar handschoenen te sturen, alstublieft? Het is hier zo koud.. Het waait echt super super hard en het is maar 8 graden, maar ik betwijfel zelfs of dat het al is.

Ik heb uitgeslapen vandaag, tot half 9, met dank aan de nieuwe kussens en het plaid. Heerlijk. Toen rustigjes aan naar het centrum, via Bounds Green station en dan de Piccadilly line omdat de spits toch al voorbij was. Ik ben bij Victoria uitgestapt, waar de wind me naar Heathrow Airport blies, zo een vliegtuig in en nu zit ik in een internetcafé in De republiek  Congo. Nee. False. That didn't happen. Maar wel bijna, wat een afschuwelijke wind zeg! Snel een Costa's ingedoken voor koffie en een ontbijtje, want in de metro was ik echt bijna in slaap gevallen. Toen even naar de Topshop, en daarna naar de Westminster Cathedral - nee niet de Abbey- de CATHEDRAL. Daar was het niet winderig en redelijk warm. Ik heb er zoals altijd even een kaarsje gebrand for those less fortunate, en in een ander kapelletje even rustig gezeten om even na te denken over van alles en nog wat. En passant gezegend door zon minister daar. Het is wel altijd bijzonder hoor, om mensen van alle rangen, standen, kleuren en leeftijden neer te zien vallen voor een of ander kruis of beeld. Ik vind dat wel mooi, die nederigheid. Dat maakt mensen minder asociaal, gemeen of intimiderend. Ik heb zelfs in de 'All Souls' kapel nog even gezeten, nadenken en bidden voor je overleden dierbaren. Dus ik heb even aan de opa's en oma's gedacht, en wat die ervan zouden vinden dat ik hier zo zou zitten, in m'n eentje, met wilde plannen, en of ze trots op me zouden zijn?

Er stonden ook ergens lange rijen voor en toen ik ontdekte waarvoor, kon ik mijn lach haast niet inhouden : biechtkamertjes! Ik wilde haast ook in de rij gaan staan, maar ja, ik weet niet precies hoe biechten werkt dus ik deed het maar niet. Maar even onder ons gezegd.. Wat zijn er veel Londenaren met zonden, zeg.. My, my..

In de shop heb ik een heel bijzondere bedelarmband gekocht, waarbij elke kraal en bedel staat voor een bepaald aspect wat je vraagt van God. Er zit een kaartje bij met de tekst:
'Lord, grant me the serenity
to accept the things
I cannot change
courage to change the things I can
and the wisdom to know the difference.
Living one day at a time
enjiying one moment at a time
accepting hardship as the
pathway to peace.'
Ik vond het wel heel inspirerend.

Toen met de circle line naar Embankment, overgestapt op de Bakerloo line, en vanaf daar naar Elephant & Castle. Southbank University was heel duidelijk aangegeven, en heel erg dichtbij. Ik was er iets te vroeg. Een Aziatische jongen sprak me aan maar ik begreep de helft van de tijd niet wat hij zei. Erg genant. De uni-tour werd verzorgd door een heerlijk stukje chocola. Ik en 5 anderen werden rondgeleid langs een stuk of 5 gebouwen die allemaal op  steenworp afstand van elkaar lagen. We hebben wat collegezalen gezien, die lijken op de onze maar dan veel kleiner. De gebouwen voor psychology zijn er eigenlijk maar twee, een wat oudere, klassieke, die leek op het gebouw waar ik Cambridge examen had. Het andere is een heel hip en modern gebouw met veel licht. De gebouwen zijn ongelooflijk goed beveiligd - je komt er als niet-student niet binnen en wij hadden allemaal een kaartje met visitor zodat de security ons kon herkennen en de poortjes voor ons openden. De gebouwen waar allemaal relatief klein, en niet zo groot als sommige Uni's in Nederland. Hij heeft ons ook de gym laten zien, erg impressive, de computerruimtes, lounge ruimtes, en de bibliotheek. Er zijn superveel computers en elk gebouw heeft Wi-Fi dus je kunt gewoon je eigen laptop meenemen. De bibliotheek is heel uitgebreid maar overzichtelijk ingedeeld. Als een boek wat je nodig hebt er niet is, dan kun je het opvragen bij de balie en halen zij het uit de British libraby of bibliotheken van andere uni's. Ook showde hij ons ruimtes waar je speciale hulp krijgt als je moeite hebt met aspecten van je studie, of IT, de taal, etc. Er wordt heel goede begeleiding gegeven omdat de uni heel goed bekend staat en dat willen ze graag zo houden. Studenten die aan de South Bank Uni hebben gestudeerd behoren later bij de top 6 inkomens in de UK. Hiermee verslaan ze Cambridge en Oxford universities. 95% van de afgestudeerden heeft binnen 6 maanden een baan ( 15% meer dan in Nederland). Ook nam chocolate guide ons mee naar Caxton house, die studenten van het 2e jaar en up aan een baan binnen hun branche helpen. Zo krijgen studenten een baan die beter betaalt en bij hun qualificaties past, en hebben ze later ook meer kans op een baan. Het wordt ook geadviseerd door de uni om naast je studie een bijbaan te hebben, ook in je eerste jaar, vooral voor je sociale leven en om je hoofd uit de boeken te krijgen. Chocolate vertelde dat 20u per week werken heel normaal was voor eerstejaars. En ook absoluut haalbaar. Hij werkte zelf als staff member van South Bank uni, voor 15 uur in de week en hij was 4e jaars student. De uni organiseert ook vele social events om iedereen gelukkig te maken daar en voor Internationale studenten is er een speciale service op de uni, die je begeleiden, monitoren en zo nodig bijspijkert in Engels, IT, maar ook steun bij het sociale aspect zoals heimwee, het aanpassen aan het Britse leven, accomodation en geldzaken.
Aan het einde van de tour kregen we een big fat prospectus mee, ik in een blauwe tas, omdat ik ook blauwe ogen had. Daar heeft ie dus naar gekeken?!  Chocolate vroeg of we nog vragen voor hem hadden. Ik had eigenlijk maar één vraag:
'Do you want to have a drink with me tonight, invite me to your home,  introduce me to your family, marry me and have a lovely vanilla-chocolate swirl baby with me one day?'
Gelukkig dat ik mijn tong afbeet voor ik ook maar iets kon zeggen.

Na de uni ben ik naar de Westminster Abbey gegaan - nee, niet de cathedral- DE ABBEY! Het was al lang geleden dat ik daar geweest was en dan nog, ik ben er maar een keer geweest dus ik besloot dat ik nog maar een keer moest gaan. Het was zo koud buiten dat ik echt niet buiten wilde rondlopen en als ik winkels inging dat zou ik -oh gruwel- weer geld gaan uitgeven. Dus in de queue maar weer voor de Abbey. Note: Duitsers kunnen niet queuen! For Goodness' sake, die proberen gewoon langs de queue te sneaken. Tot mijn grote ergernis. Ik was vergeten dat de Abbey eigenlijk een waste of money was. Je betaalt 15 sodding ponds voor dat kerkhof - maar echt veel informatie krijg je niet, dus het is vooral tombes kijken. Daar zo rondlopend, kijkend naar sculpturen van dode counts en dukes kon ik me maar moeilijk voorstellen dat hier echt mensen begraven lagen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken, en ben naar een vrouwtje gegaan en heb gevraagd of daar nou echt nog menselijke resten in liggen. Ja, antwoordde ze en ik kreeg meteen een lang verhaal over hoe ze een keer een tombe van Edward open hadden gemaakt en daar een extreem lang skelet vonden, wel 6 foot '4, geen idee wat dat in meters is maar volgens mij wel 2+ meter. En omdat Edward bekend stond om zijn lengte, wisten ze zeker dat hij het was. En zo, vertelde ze, liggen hier wel 3000 geraamtes van lang geleden gestorven monniken. Grijnzend voegde ze er aan toe dat er in het gebouw meer doden dan levenden aanwezig waren. In mijn hoofd begon een horrorfilm van 'War between the living and the Zombies', en ik zag in mijn fantasie een leger van drieduizend dode monniken ons levende touristen insluiten, en wij waren in een diepe minderheid. brrr. Tijd om door te lopen en mijn fantasie een halt toe te roepen. Ik kwam er vandaag ook achter dat er zowaar nog mensen WONEN in de Abbey. I didn't know that.

Ik ben nog even naar Leicester Sq geweest, maar geen tickets voor Mamma Mia!. Love Never Dies had ik ook wel willen zien, maar dus niet voor 43 pond. Mafkezen. Dus Jackie weer terug naar huis. Oh ja, voor mij stond een heel irritante vrouw, een Franse geloof ik, een oudere, die wilde naar.. ehm.. geen idee eigenlijk. Buiten op het bord had gestaan ' From 26.00' dus zij wilde ook tickets voor 26 pond. Maar die meneer had die tickets al verkocht, ze wilde trouwens zaterdag pas gaan en dan was het goedkoopst 40 pond. Vrijdag was het 36. Maar die vrouw telkens in haar krakkemikkige Engels herhalen ' yes... but.. i want for 26.'  en die man maar de hele tijd uitleggen dat dat niet kon en dat ze zaterdag terug moest komen omdat er dan misschien last minutes waren. Maar die vrouw snapte ook niet dat je op de dag zelf nog kaartjes kon kopen, terwijl dat juist de bedoeling is van die ticket booths! Ik had haar allang over de toonbank getrokken, maar de Brit bleef beleefd. Ik had diepe bewondering voor hem.

Op de terugweg in de tube me weer groen en geel geergerd aan mensen (lees:touristen) die de Engelse samenleving niet begrijpen. STAND ON THE RIGHT, people. Het was op een roltrap naar beneden, ik hoefde helemaal niet in te halen want haast had ik niet, maar ik was zo geirriteerd door die nonchalante Italianen dat ik besloot haast te hebben. Ik moest ze inhalen, dus moesten ze wel rechts gaan staan voor mij. net goed!

Op tijd thuis voor het avondeten, dat ze flink verlaat hebben trouwens - vorig jaar was het nog 5 tot 6, nu van 6 tot half 8. Een heel stuk beter dus. Nu met een plaid om me heen dit aan het typen, en moet zo nog mensen mailen wat betreft het au pair gedoetje. Denk dat ik wel vroeg ga slapen want ik ben erg moe en mijn benen doen veel pijn. Alhoewel, Mattie en ik moeten ook nog naar de pub een dezer dagen.. hmm, we'll see.

Nog een paar dingen:
Flirten als het waait kan niet. Je werpt een verleidelijke blik naar Object A, die je vreemd aankijkt en als je in de spiegel kijkt zie je dat meneer de wind met je haar aan de haal is geweest. Shame, shame, shame.

Ik heb al opgestaan voor een oudere man in de bus, en ik heb een vrouw in een rolstoel voor laten gaan voor tickets in de Abbey. Ik leer het wel.

Ik heb mijn laarzen aangedaan vandaag.

Ik heb nu een nectar card, nero card, tesco card en een costa card. Ik heb meer Engelse pasjes dan Nederlandse.

en nogmaals de vraag of iemand handschoenen kan opsturen. Serieus.

I almost drowned today

Ik leer het ook nooit, ik leer het nooit. Al 2 dagen zemel ik over satijnen gympjes. Je zou denken dat ze op dag 3 wel weer laarsjes aantrekt, maar niets is minder waar. Poppetje gaat op Ballerina's. Eerst naar Tate Britain, wat overigens nog niet open was toen ik er aan kwam, waarop ik weer drie kwartier bij de Starbucks heb gezeten.Daar ging om de 2 minuten een brandalarm af, erg irritant. Uiteindelijk weer terug naar Tate Britain, en op weg gebeurde er iets wonderlijks.Ik heb zelfs even gevraagd hoe het zat.
'Excuse me, do you know what that is in the sky?'
'What, the airplane?'
'No, no I know what an airplane is... The other thing.'
'A crane.'
'No, the other big thing..'
'That? The sun, that is.'
'Oh, the sun! I remember now! Thanks!'

Ik weet niet wat het is, maar London wordt op het moment overspoeld door Duitse, Franse en Amerikaanse touristen. Duitsers staan in de weg, Fransen zijn gewoon onbeleefd en Amerikanen gedragen zich niet. Ze praten keihard, gaan op de metroroltrappen zitten (?) en kijken niet uit of ze tegen iemand aanlopen. Italianen raken alles in aan in musea. Crazy. Tate Britain was ik gebleven, nietwaar? Saaaaai! Oh God, wat is dat een saai museum, zeg. Het enige spannende was dat 2 Franse jongens een fles cola openmaakten in een gallerij en de cola spoot alle kanten op, tegen de vloer en de witte muren, en daarna liepen ze hard weg, waarop ik mijn burgerplicht als Britse heb gedaan er een suppoost op aan te spreken zodat het schoongemaakt kon worden voor het in ging drogen. Ik was so proud of me.. Ik heb er nog een heel leuk Brits boekje gekocht, seksuele voorlichting voor kinderen, het heet 'Mum laid an egg!' en het gaat over de eitjes en de zaadjes enzo en hoe buisjes in gaatjes passen. Het kwam zo: een meisje van een jaar of 5 zat in het boekje te bladeren en riep ineens haar moeder. Ik stond er naast en hoorde ze praten over het gedeelte van de buis en het gaatje. In het boekje staat 'It fits perfectly!' waarop het meisje vroeg: 'But mummy, does it always fit? What if it just doesn't fit?' Ik moest zo hard lachen, ik wilde het boekje zelf ook hebben. Dus die staat nu bij mij op de kamer. Hilarisch.


Toen naar Victoria& Albert Museum, daar weer even rondgeslentert, weer naar het theatergedeelte gegaan waar via een televisie een rondleiding bij Wicked werd gegeven en dat was best cool om te zien. Halverwege de middag begon eht gigantisch te plenzen en ik vervloekte mijn ballerina's. De bussen in Knightsbridge komen niet vaak en ik liep heel lang door de stromende regen. Er stond een flinke wind, en het was echt niet grappig. Toen ik in een diepe plas stapte en ook nog mijn halve broekspijp nat had heb ik wel even heel hard het f-word geroepen.

Toen naar de Primark, omdat ik besloten had niet de rest van de week slecht te slapen door de afschuwelijke matras, het nietige kussen en het dunne dekbedje. Ik heb een kussen en een plaid gehaad, bij elkaar 5 pond, en ook nog een supermooie bikini en hippe pyama. En een 7-pack sokken. In nederland betaal je er bij de H&M zo 10 euro voor, hier 2 pond.

Verder is Primark verschrikkelijk. Het is een soort hindernisbaan. Het is er zo vol, de rijen voor de paskamer zó lang, evenals die voor de check-out en de klantenservice en iedereen loopt tegen elkaar aan. Beleefd sorry zeggen heeft daar niet eens zin, je zou er niet mee op kunnen houden. Grote sterke mannen kijken dreigend toe en slaafjes vegen kleerhangers van de grond met een giga-bezem. Boodschappenkarren worden volgeladen, en de checkout girls zijn drukker dan Albert Heijn cassieres in het weekend. Na 20 minuten Primark was mijn humeur ver onder het nulpunt gedaald. Ik ging op weg naar huis, met een groot kussen en een grote tas. Niet ideaal, bwugh. De tas was van papier en scheurde halverwege door de regen. Double fuck.

Ik heb pasta gehaald bij Fortis Green Road, en een bak fruit. Na het eten lekker de pyama broek aan en op 't computertje. Heerlijk avondje.

Hopen dat ik morgen niet weer om half 6 wakker word zoals vandaag. Een groot voordeel had het wel: Ik had heerlijk de tijd om te douchen, iedereen sliep nog. En de douche op de 5e verdieping is AMAZING!

Morgen:
hoop ik uit te slapen
ga ik naar de uni
Zal ik laarzen aandoen

Freezing fashionista

Om half 7 hebben de wakkere vogels in Muswell Hill besloten dat ikke ook wakker moest worden. Om half 8 zat ik al aan het ontbijt, short lasting sugars in de vorm van Frosties. Ik heb de bus 43 naar Holloway Road station gepakt, en vanf daar door tot Knightsbridge voor een museumdagje. Why oh why regent het ALTIJD als ik in Knightsbridge ben? En waarom zijn de winkels daar niet voor tienen open? En, en, waarom droeg ik toch een dunne panty met satijnen schoentjes ?! Goed, ik op die dingetjes naar de dichtsbijzijnde Nero voor een cappuccino en een caramel slice. Ik heb daar bijna een uur gezeten, thank God for my DS, en toen uiteindelijk naar het Science Museum.

Tja, het Science Museum.. een paar dingen waren wel interessant, zoals de eerste stoommachine, HUGE, en ruimtevaartmotoren, GIGANTIC... en oorlogsraketten. My God, die zijn ook echt supergroot! echt een meter of 15, 20 lang! Verder vooral veel modellen van uiteenlopende onderwerpen, zoals schepen, vliegtuigen, anatomische modellen van menselijke lichaamsdelen... Ik heb een ijzeren long gezien, een DNA-structuur model, een computer uit 1977, een laptop uit 1980, en dat was erg, erg schokkend! Maar verder viel het me nog wel tegen. de collectie was niet super indrukwekkend. Daarna toch maar weer even door het Natural History Museum gesjokt, waar het overigens erg druk was. Toen een croissantje gegeten bij de Pret en daarna op weg naar Wimbledon. Om half 5 ging ik daar weer weg, en ben ik doorgereden naar Covent Garden, waar ik alleraardigste prummels heb gekocht voor mijn kamer. Allemaal vlindertjes, een vilten hanger van een boomtak met vogels erin, en een muiswarmer in de vorm van een roze muis. Lovely lovely!

Toen naar de happy wok, egg fried rice gehaald en snel met de metro weer naar huis en het daar opeten voor het koud werd. En toen de dag overpeinzen, en de tweede buit bekijken!

een paar observaties van vandaag: Ik zag een meisje, iets ouder dan ik, met een button op met 'Baby on Board',  in de metro. Zo'n button wil ik ook!!! ( Zonder bijbehorende baby natuurlijk)! Dan heb je gegarandeerd een zitplaats in de metro!

Ik heb een kat geaaid. In Wimbledon. Dus, katten komen hier voor. Dolletjes. Hij was echter niet zo mooi als Bommelerwaard.

Nederlanders blijven herkenbaar, maar nu herken ik ook Italianen. Ze lopen namelijk altijd in de weg en zijn immuun voor excuse me.

Satijnen gympjes zijn niet waterdicht.

Oh ja, the injuries are back. Remember vorig jaar, toen ik een kreupele voet had en een manke knie? They're back. De linkervoet is af en toe goed kreupell en de rechterknie protesteert bij traplopen. Ik loop er wel doorheen hoor, maar het was een echte AHA-erlebnis.. Welcome back, pains.

Ok.. That's about it.. je hoort morgen van mijn ervaringen in Tate Britain.. of London Zoo.. Of.. een show?

 

P.S. I love English chocolate-  not to eat, just to look at, and sometimes drool a little.

 

Oyster card in use again - beep-beep!

Ik was vroeg wakker. Half 8. Om 9 uur ook echt uit bed. Aangekleed en croissant en koffie gekocht bij Nero, en toen in een 43 naar Holloway Road station. Het is grappig, maar ik was in die korte tijd vergeten hoe het allemaal ruikt. De metro, Chester house, de bussen… Een feest van herkenning, dat wel, maar ik was het vergeten. Met de metro naar Russel Square, net als vroeger, en toen naar Oxford Street gelopen. Had iemand mij er even van op de hoogte kunnen stellen dat er nog geen winkel open is om 11 uur op zondag? Behalve de goede oude Topshop dan. Ik heb me daar even helemaal lam gekocht, goed dat de Grote Smurf vrij leeg was bij aankomst.. ik heb nu zalmkleurige ballerina’s en gouden stijnen gympjes, en een grote zalmkleurige bloem in mijn haar. ( zonder tel je niet meer mee in Londen…)Toen een beetje verder gehuppeld, eindelijk eens bij Hamleys naar binnen gegaan -  voor onze bekenden in London, dat is die grote speelgoedwinkel waar er altijd zo’n idioot met een bellenblaasapparaat staat. Wat een winkel! 5 verdiepingen lang alles op het gebied van speelgoed, een geweldige snoep afdeling, en een maak-je-beer afdeling… dat is TE geweldig… Ik wil nu een kind om dat te laten doen, kan iemand mij Maudsie, Tootje, Fleurtje, Maddie of Rosie even sturen?! Het gaat zo:

 

1)   Kies een leeg beest: beer, aap, olifant, etc.

 

2)   Laat hem vullen met pluis bij een pluisvulmachine

 

3)   Geef hem een naam, schrijf die op een hartjeskaartje en doe een wens

 

4)   Koop een broekje, shirtje, winterjas, of rollerskates voor je beestje

 

Eerlijk waar, een hele afdeling vol kleding.. Ik dacht babykleding, maar nee, knuffelkleding! En serieus over die skates… trouwens, ski’s en snoboots waren ook verkrijgbaar. Uh-may-zing.

 


Ik bedacht al gauw dat ik niet verder wilde shoppen aangezien ik al veel had uitgegeven en ben daarom maar naar het British Museum gegaan. Ik ben er met Patrick, Dom en Aline ook al geweest, maar lang niet alles gezien. Ik hou van musea. In tegenstelling tot de rest van London is er veel loopruimte, niemand heeft haast en het is er lekker warm. Weer heel veel lijken gezien – lees: mummies- en mooie beelden van keizers die ik vaak in boeken heb gezien. Ik herkende zelfs een aantal van hen: “Flaporen: Claudius. Driehoekhoofd: Tiberius. Babyface: Nero.” Grappig, die kennis… en dat ik het nu weet te waarderen, hoewel ik op het moment dat ik erover leerde, het me geen biet kon schelen. Tegen drieën op weg naar Ealing, waar het eerste gezin woonde. Het was niet ver. De zon was gaan schijnen en ik liep op mijn pas aangeschafte satijnen gympjes in goudkleur trots naar de verkeerde busstop. Ik kwam er wel al na 10 minuten achter, hoor! Ealing is leuk en mooi. De huizen zijn mooi en goed onderhouden en de buurt doet me denken aan Muswell Hill, maar dan vlakker. Het huis van het gezin ligt aan een park met een speeltuin, heel leuk dus. De kennismaking was ook heel leuk. Ik heb de metro teruggepakt naar Oxford Circus, waar ik  - o jee toch-  tegen een meisje aanstootte met mijn tas vol Topshopgoed, en ze zei:
‘Zag je dat? Die kwam met die tas tegen mij aan.’
Haar vrienden, met eastpackrugzakken en afgezakte broeken antwoorden: ‘Die Britten kunnen ook niet uitkijken.’
Ik zei: ‘Ik zou uitkijken, je weet nooit wie er hier Nederlands verstaat.’
Ze stamelden ‘sorry’. Haha, net goed, bloody tourists. Wel een compliment dat ze mij niet als mede-Hollander herkenden, ik herkende hen zó. Het kwam vast door De Bloem In Het Haar. Ja, onderschat nooit de kracht van haaraccecoires. De satijnen gympjes zijn ook Londens maar dit Hollandse deerntje heeft de voetjes erg vlug blauw. Dus die dook een Mac Donalds in op satijnen gympjes en beende er op stevige bruine laarzen weer uit.  Bij de Wasabi een emmer vegetarische rijst met tofu gescoord en als een Razende Roeland richting Muswell Hill. Lekker op de DS in de metro. Die Sodoku op mijn telefoon kwam me de neus uit. Muswell Hill bereikt om acht uur. Daar lekker de emmer leeggegeten en toen mijn belevenissen gaan verslaan en de buit van vandaag bekeken. En nu is het al weer half tien geweest. Straks lekker slapen en morgen naar het Science Museum, en later nog naar een ander gezin in Wimbledon.  Misschien nog even langs Russel Square, om een oude bekende 20p te geven…

 

Tsjoeke-tsjoeke-tsjoeke- tuuuttuut! Of, kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng kedeng keden kedeng, OEOE

Gelukkig kenden de mannetjes van de Syntus mijn Eurostar treinkaart. Dat had ik  niet verwacht. En ze wensten me nog een goede reis. Een goede reis, dat was het zeker. Het begon al met het oudere echtpaar in de lift in Arnhem die een praatje met me aanknoopten. Vriendelijke mensen, daar word ik vrolijk van. Vervolgens was er nog die conducteur die bij gebrek aan professionele fluitjes een feesttoeter uit de kast had getrokken. En die aardige jongen die me in Den Bosch wilde helpen de koffer de trap op te zeulen. De bus was ook niet zo vervelend, hoor. Ik vond het wel leuk, die grote huizen tour. Ook was het leuk weer even door Den Bosch te rijden, waar het hele au pair gedoe in 2008 begon. Toen ik in de verte de Interpolis toren zag opdoemen, wist ik dat we alweer in de buurt van Tilburg waren. Daar doorgesukkeld naar Roosendaal en in roosendaal de trein naar Brussel genomen. That wasn’t fun. Het was VOL! En ik stond natuurlijk weer bij de WC. En natuurlijk moesten er in dat uurtje dat ik daar stond 9 mannen naar de WC. En zo te ruiken niet alleen voor een plasje. En het was er warm! En ik had een grote blauwe koffer! (Hierna te noemen: Grote Smurf).

Eenmaal in Brussel huppelde ik vrolijk een souvernirshop binnen, een magneet kopen voor aan mijn prikbord thuis. Maarrrrr, ik mocht niet pinnen voor een bedrag onder de 15 euro. Puh, klein bedrag, pinnen mag, zeggen we in Holland. Toen maar naar de incheckbalie van Eurostar. Dat is net een minivliegveldje. Eerst door de douane: Belgisch en Brits.  Daarna moest Grote Smurf gecontroleerd worden, en ik moest de jas uitdoen, riem af, horloge af, etc. Schoenen mochten aanblijven Goddank. Ik door de poortjes. En we waren niet crimineel genoeg voor verdere spannende verhalen, Grote Smurf en ik. Daarna wachten tot we de trein in mochten, in een soort van gate als op het vliegveld. Pas om kwart voor twee begon het feestje. Ik zwieperdepieperde Grote Smurf naar binnen en zette hem in het rek in een tussenstuk, gaf hem een kus en beloofde dat mama gauw terug zou zijn, en ik nam plaats op mijn stoel. In het Vlaams, Frans, Duits en Engels vertelde Harma dat zij  de trein ging besturen en hup, daar gingen we. Ja, HiSpeed. My god, het leek soms net een achtbaan. Maar wel prettig. Mijn trouwe telefoon verwittigde mij toen we in Frankrijk aankwamen, en toen ik in een weiland een schuurtje zag met het bord ‘Frenglish wine’, had ik het gevoel wel eens dichtbij een of ander kanaaltje te kunnen zijn. En jazeker, Calais. Zonder waarschuwing doken we op een gegeven moment de tunnel in. Ik doezelde een beetje in, speelde wat op mijn DS en las. En al snel waren we de tunnel weer uit. Stelt niets voor, die tunnel. Mijn telefoon zong een liedje en ik wist dat we in Engeland waren, jippie. Na een dik halfuur zag ik  Canary Wharf al opdoemen en precies op tijd kwamen we aan op st. Pancrass. Ik haalde Grote Smurf uit de stalling, kocht mijn Day ticket en liet een weekkaart op mijn Oyster zetten, en vervolgde mijn reis naar Muswell Hill. In de metro werd Grote Smurf nu niet echt gewaardeerd, maar ik deed net alsof ik dat niet doorhad. 2 stations later waren wij tweetjes bij Holloway Road station waar we op de bus stapten(43). Om half 5 was ik bij Chester House, waar een staff member me ontving, en ze herkende me nog. Ik betaalde het schokkende bedrag van 180 pondjes en kreeg sleutel 405. Ik zit vlakbij een keuken, aan het eind van de gang, en de WC is ook niet heel ver weg maar wel unisex en de badkamer heb ik nog heel even niet kunnen traceren. Tas en Grote Smurf uitgepakt, en toen zo zoetjes aan weer naar London gesukkeld voor Wicked.

Wat was het druk bij Wicked zeg, poepoe. De zaal was uitzinnig. Dianne kreeg enorm applaus toen ze opkwam, en een voor een ging de hele zaal staan, zodat ze zonder nog maar een noot gezongen te hebben al een staande ovatie van een paar minuten kreeg. Zingen kon ze wel hoor, ze was heel goed bij stem. Alexia vind ik alleen nog steeds NIET leuk. Ze had wel een paar mooie riffs tijdens The wizard and I, maar dat was het wel.. Oli was erg sexy en erg grappig. Het mechanisme in de rolstoel werkte niet tijdens de schoolscène, dus toen Nessa als een gek in het rond moest draaien door een woede-uitbarsting van Elphie, gebeurde er helemaal niks. Ik moest een beetje lachen... net als alle anderen. In de pauze liep mevrouw Kerry Ellis door het middenpad, ze zat ergens in het midden van de stalls… en iedereen klappen en juichen voor haar. Aan het eind ging Sarah Earnshaw speechen, niet heel bijzonder eigenlijk… ook Alexia en Di bedankten het publiek nog voor hun enthousiasme, maar dat was het wel. Het was ook geen emotionele show. En ik was MOE! De zaal draaide af en toe een beetje en mijn ogen vielen hier en daar een béétje dicht. Na de show een bus 73 naar Tottenham Court Road genomen, en daar een bus 134 naar North Finchley. De klok vooruit gezet, jawel, en toen naar bedje!



Shout out

Met deze final log wil ik een shout-out geven aan een heeeeeleboel mensen en dingen en ervaringen.. Na zo'n tijd is het fijn om de balans op te maken. Wat zijn de bijzondere dingen die er gebeurd zijn? What stands out? Who stands out? een van de meest bijzondere dingen was het krijgen en voor het eerst gebruiken van de Britse Oysterkaart. Van tourist werd ik ineens inwoner, en mijn journey kon beginnen. De eerste keer Wicked als inwoner van Londen was eveneens een bijzonder moment; ik realiseerde me dat ik zonder Wicked waarshcijnlijk geen cursus in Londen had gedaan, en de stad niet zo in mijn hart had gesloten als nu. Het eerste moment met de groep als groep; tijdens We Will Rock You, of de eerste keer pub met zijn allen.. de ontmoeting met Matt, de sweetest guy on earth, Greenwich met zijn allen, op de boot heerlijk! , die me ontroerde zoals maar weinig shows dat hebben gedaan, de ontdekking van Sabrina Aloueche, Julie Atherthon en Ashleigh Gray, de vriendschap met Aline, moments of stardom met Kerry en Simone Kleinsma, mijn examens in een kerk, Wicked zonder microfoons een weerzien met the helen dallimore...Mijn fotoshoot in een TE POSH hotel, my 1st ( and last) modelling job! Allemaal splendid.. maar ook juist de kleine momenten in de lift of de 134, of boodschapjes doen bij de Sains. Cosmopolitan & Sophisticated. ( Now I'm where I wanna be and who I wanna be and blablablablablabla)Oh, en Spring Awakening, de ontdekking van de eerste musical sinds Wicked die me meteen een ' ik-wil-nog-een-keer-gevoel' gaf en die me waanzinnig diep heeft geraakt.

Aan iedereen die mijn blog al die tijd heeft gevolgd.. A major thank you for staying interested. It meant the world to me.

En al die tijd door.. De geweldige hoeveelheid sms'jes, msn'netjes, mailtjes (vaderpraat=) en zo meer) en kaartjes, die helaas niet aankwamen.. en zelfs twee bezoekjes. Mam, pap, Lo, a big shout out to you, omdat jullie altijd zo betrokken zijn geweest en gebleven bij dit geweldige avontuur. Jullie positieve reacties op mijn logs moedigden me aan om door te schrijven en ook in andere opzichten (tickets enzo, voedselbijdrage) hebben jullie geweldig bijgedragen. Het was ook zeker een warme thuiskomst, it made me all tingly inside. Geweldig, bedankt voor alles. Jullie zijn de beste, en ik had me niets meer kunnen wensen.
Dus, once again, bedankt voor alle steun, hulp, aandacht en liefde, die deze twee maanden nog fantastischer maakten dan ze vanzichzelf al waren! I love you all.

 

 

 

 

Sunday Sadday

Die zondag opgestaan en uitgebreid ontbeten. Mijn watervaste mascara opgedaan en mijn sleutel ingeleverd. Arme schele miep gevraagd me te helpen met de baggagelift en eenmaal beneden Matt gebeld, die al gauw ook naar benenden kwam om nog even dag te zeggen. We hebben even staan klletsen en hij heeft zijn eerste 2 ciggies van die dag gerookt (als ontbijt?) en daarna zijn we richting de busstop gelopen. Hij met mijn koffer, die hij ook voor me in de bus heeft getild (ooooh.) na een knuffel in de bus gestapt en mn monsterkoffer op de rolstoel/buggy plek gezet. Helaas voor mij en koffer had Muswell Hill besloten dat het kinder en koffer dag was. Met 2 buggies en 2 grote koffers  was het geen aangename busrit. Ik ben uitgestapt bij Warren Street Station en daar, geen verrasssing natuurlijk, 20 minuten gewacht op de 24 naar Pimlico. oftwel, Pimliceuuuuw. Eenmaal bij Victoria Station monsterkoffer uit de bus geworpen met een ferme zwaai ( niet echt hoor mama.) en richting het station gehobbeld, de koffer voor me uitduwend wat natuurlijk voor geamuseerde blikken van voorbijgangers zorgde( Look at the li'l gal, she can't pull her suitcase, she's WEAK!) Bij Victoria mijn baggage gestored, in de queue gestaan achter 2 Duitsers.. De zongebruinde ouwe don juan in midlife crisis en zijn even zo gebruinde blonde pin-up. Ze vonden het nodig om een kauwgumpje door te geven  via hun mond ( For GOODNESS SAKE!). Daarna naar alle plekken in Londen: Covent Garden, Leicester Sq, de Thames bankside, etc. Heb op Covent Garden nog 2 pond betaald voor de show van een supergoede straatartieste, en later aan een vioolspeler in een rolstoel ook nog wat geld, niet omdat ie in een rolstoel zat en zielig was maar omdat ie viool speelde in plaats van bedelde. Daarna een tijdje op Trafalgar Sq gezeten en me verbaasd over die hordes luidruchtige Amerikanen, en tegen half 6 naar Victoria gelopen om met de tube naar Hammersmith te gaan, nar Aline, want daar ging ik die avond eten. Het duurde lang want er zijn 4 richtingen voor de District Line en de train naar mijn bestemming kwam maar niet. Uiteindelijk iets latr dan de afspraak was bij Hammersmith station ( maar hee, zij komt ook altijd te laat). we hebben pasta gekookt en nog een tijdje gezellig gekletst en toen bracht ze me naar de tube station. Na een knuffel ( het laatste afscheid, pfoe, had ik dat gehad)  nam ik een tube (die lang op zich liet wachten) naar Victoria. Mijn monsterkoffer opgehaald en met moeite naar het coach station gesleept. daar ingecheckt, waarna de chauffeur meteen concludeerde: ' fries?' 
What's that he says, dacht ik, en toen realiseerde ik me dat het nederlands was. Ik antwoordde hem in mijn beste Nederlands maar het was raar en vergde erg veel van mijn brein. Oh ja, ik klonk als een Goois meisje met mijn overdreven articulatie en mijn r.. Beetje jammer. De driver regelde een goede plek in de bus voor me en ik hoefde niet voor mijn baggage te betalen terwijl die toch echt 10kilo te zwaar was. Helaas vond een Britse stinkende man het nodig om naast me te gaan zitten.. en tegen me te praten. En toen ie EIN-DE-LIJk zijn mond hield moest de buschauffeur zijn ei kwijt. As a result of this, Jackie did not sleep. puh. Eenmaal in Dover werden we door de hond besnuffeld en nadat geen drugs was aangetroffen controleerden ze onze paspoorten. We hadden de ferry inmiddels gemist en we moesten wachten. heb thee gedronken in het dingetje, centrumpje. Met een boek. Na 2u op de boot, waar het erg koud was en ik mezelf niet liet slapen omdat het maar 1,5 zou duren. een koffie genomen, weer gelezen en het heel romantisch langzaam licht zien worden. Romantisch in mijn eentje met een iel laagje make-up. ugh. Daarna weer in bus, en na vele vele uren en vrij weinig slaap aangekomen in Utrecht.. waar het onvangstcomite klaarstond met camera om mijn fijne hoofd vast te leggen. en geloof me, het was een fijn hoofd na 14 uur zonder slaap en make-up bijwerkmoment. I felt BAAAD and ugly. Thuis hingen spandoeken en vlaggetjes en alles was mooi versierd. Blij en sad zijn op hetzelfde moment is vreemd, but strange things do happen......

" There's no place like home" 

Saturday June 20th Story

Zaterdag is al bijna een week geleden.. Maar OK, ik weet het nog wel. Rond 9 uur ging ik met de metro van Bounds Green naar Leicester Sq, waar ik snel even een wake-up cappuccino nam. Om 10u zou ik Aline ontmoeten maar mijn punctuele Duitse vriendinnetje was zoals altijd te laat. De queue voor de ingang van West End live (het was in het parkje van Leicester Sq) was al gigantisch. Om kwart over tien kwam ze aan en we joinden de queue. We hebben er tot  11 uur staan queuen, en toen lieten ze ons binnen. Het verbaasde me hoeveel mensen er op zo'n klein vierkantje pasten! Eerst was Hairspray (oh jippie.) Daarna WICKED, maar hee, het was alleen maar Alexia Khadime die één bloody liedje zong. En daar hadden we dan een ruim uur voor gequeue't. Boo us. daarna volgden wat dingen die we niet wilden zien dus we hebben een koffiepauze gehad. We hebben verder die dag nog Chicago gezien, Avenue Q (Julie Atherton, YAY!), We Will Rock You ( Sabrina Alouche, YAY!) Tussendoor regelmatig wat koffie-thee en shop pauzes gehad en als laatste too close too the sun gezien, de nieuwe productie van Helen. God, wat een saaie show? Maar Helen was utter love of course. (Good to see her, haha) daarna wilde  ik naar Victoria om een tasje voor mama te halen. Ik wilde onderweg eerst pinnen, maar kreeg geen geld uit de automaat. Na heen en weer bellen met het thuisfront bleek dat er niet zo heel veel meer over was na 2 maanden UK. Ik heb dus wat prutjes teruggebracht van de inter-performance shopsessie zodat ik voor de rest van het weekend nog wat centjes had. Aline en ik hebben gegeten bij Nando's op Covent Garden en pas rond half 9 gingen we richting huis. Om half tien was ik thuis, al behoorlijk sip, de laatste keer terug in de 134! Ik heb in 3,5 uur mijn koffer gepakt, wat een klus zeg. Wat heb ik veel prut verzameld. Na half 1 ging ik slapen in een leeggeruimde kamer, helemaal sad natuurlijk! Wonder boven wonder toch geslapen...

COLD.... and Lovin Ash even more

Heel snel dan, want ik ben moe. Vanochtend koffie gedronken emt Paul; Christine, Doris, patrick, Aline, Angela en Minqung waren er. We hebben het natuurlijk over de examens gehad en Angela was desperate. Telkens als het woord exam genoemd werd kromp ze in elkaar. Die heeft therapie nodig, echt.. We hebben 2 uur bij Nero gezeten ( de anderen hebben mijn stempelkaart gebruikt zodat ik een volle kaart kreeg) en daarna zijn we teruggegaan naar school, naar lovely Rosie, die Scrabble met ons deed. Nu kan ik niet scrabbelen, maar heb het snel geleerd en het was erg leuk. We zijn 2e geworden van de 3 teams. haha. Na school afscheid genomen van crazy Doris en Minqung ( knuffel knuffel) en geluncht met Patrick en ALine in het park. Daar een tijd gezeten en toen afscheid genomen van Patrick, en toen ben ik naar Covent Garden en Trafalgar gegaan. Een beetje heen en weer gesukkeld, het was erg koud en winderig vandaag en zelfs met lange mouwen en een jas had ik het nog koud. een tijdje bij de St. Martins kerk gezeten en toen naar Victoria. Lang getwijfeld over Wicked; als Ash er was geweest had ik natuurlijk geen moment nagedacht. UIteindelijk gekozen om vanavond te gaan omdat mij Student ID afliep vandaag dus morgen zou ik geen korting meer krijgen. Mijn seat was vandaag echter niet zo splendid als vorige week: rij Z was het vandaag. Dat hielp niet echt om betrokken te zijn in het verhaal. En, de intense vermoeidheid natuurlijk! Pfoe.. Er waren veel, veel Amerikanen, leden van muziekgroepen enzo.. Ik haaaat ze! Keep left, for God's sake, zeg sorry als je tegen me aanbotst met je veel te logge dikke lijf en als je er langs wil zeg je excuse me en thank you als ik opsta. Ja? Got it? Je applaudiseert na een nummer, na elk nummer, die mensen daar doen hun best. ( De twee naast me namen niet de moeite om na elk nummer even te klappen.. Seriously.) Ohja,klokkijken is moeilijk, maar er is een verschil tussen 7.30 en 7.55, toch? Er kwamen er een stuk of 20, 30 van een zelfde groep binnen rond die tijd. Abnormaal. Ondanks dat het Amerikanen waren waren ze erg mat en reageerden alleen op de Wizard of Oz grappen. Eindapplaus was gelukkig nog wel een staande ovatie maar tussendoor was het waanzinnig mat.
Alexia... Alexia heef een erg jonge uitstraling en een jonge stem, die nog typischer en irritanter is dan die van Dianne en de twee mixen dan ook absoluut niet. Haar uitspraak is erg slecht. Resultaat? Een 14-jarige ghetto-Elphaba. Sure, ze heeft wel humor, maar cynische sista-humor, als in de fresh prince of bell air. Het past neit bij het character. Verder is er nul chemie tussen haar en Dianne. Het was dat Dianne geweldi was ( flawless as ever) en Olli erg aangenaam zong en fijn, fijn uitzag. Maar wat miste ik Ash!!!! Typisch zo'n gevalletje van de stand-by is beter dan de grote naam die leading lady is. Ohja, er was een standby on voor Madam Morrible, genaamd Aileen Donohoe, die sinds jaar en dag de midwife speelt. En ze was neit zo goed, haha.. Ik miste de lachjes van Harriet Thorpe en ze was veel, veel te jong voor Morrible.
All in all.. bwuh, not the best. Ashlove.

73, 134, thuis. Nu slapen, morgen vroeg op, pakken, en dan naar West End Live ( Aline komt ook).

DALLI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

first goodbyes

I'm feeling really low and tired now. Moe, omdat ik vanmorgen erg vroeg op moest en geen ontbijt kon hebben. Heb ontbeten met een vieze blueberry muffin on the bus maar omdat er geen plek was moest ik achteruit zitten en werd natuurlijk misselijk; ay, het was 7 uur 's ochtends. Bij Holloway heb ik 5 minuten in de zon genomen om bij te komen.. En toen met de metro mijn weg vervolgd. Heb bij Russel Sq eerst een koffie gehaald, en de meneer van Nero's kende me inmiddels ook:
'Hey miss, you early today! Cappuccino?'
'God, yes. Please.'
Hij draaide zonder verdere vragen de cappuccino small met chocolate on top in elkaar en ik gaf hem de stempelkaart, waar hij vriendelijk lachend 2 stempels opdrukte en hem teruggaf en me een lovely day wenste, die ik hem natuurlijk terugwenste. Toen bij school Paul ontmoet en Andy kort, die op de fiets was gekomen en er sporty uitzag. Hij wenste ons succes. I miss him. We zijn met Paul naar de locatie gelopen, een kerk. Ons examen was in een vrij kleine ruimte zonder ramen, vrij claustrofobisch. We begonnen met reading, wat eigenlijk vrij slecht ging. Ik wist niet veel zeker... maar we zullen zien. Angela was trouwens te laat. Raar wijf. We hadden slechts 10 minuten pauze omdat we later waren begonnen en ik heb snel een Twix gehaald omdat ik haast omviel. Daarna writing; part 1 was een article over kleren en hoe belangrijk het is in vriendschappen. Het was een topic waar ik wel wat over kwijt kon, dus dat ging wel OK denk ik. De proposal die volgde was een stuk minder, ik hoop dat ik de vraag correct heb geintepreteerd anders heb ik al helemaal een probleem. Toen hadden we een halfuur pauze waarin we naar de Sainsburys gingen en lunchten. Na de lunch volgde use of English, normaal 't ergst maar vandaag misshcien niet het allerergst. We zullen zien, wederom. Denk dat mijn samenvatting sowieso wel goed is.. Als laatste  de listening, die rédelijk ging. Kon veel beter. Ik weet het allemaal niet. Op 31 juli kunnen we de uitslag online checken. Ze hadden eerst na 3 maanden gezegd dus dit is een fikse meevaller.
Wat random facts:
De surveillant was ubercute.
Het stonk er naar chloor.
Er waren geen andere Nederlanders.
Matthias is een zak. Na ieder examen stond ie op nadat zijn werk was opgehaald, terwijl vantevoren telkens werd gezegd dat je moest wachten tot zij een sign gaven dat je wegmocht.
Ohja, vanmorgen kwam de 20p meneer langs me terwijl ik uit de tube kwam, maar hij vroeg het zonder iemand aan te kijken en voor ik iets kon zeggen was ie weg. Later, toen Pat, Ali en ik op Paul wachtten, zei Pat, 'Watch it, hide your 20ps, he's back!' Dus ik haalde snel mijn portemonnee te voorschijn, checkte, en ja, ik had 20p. Dus toen ie op ons afkwam en vroeg 'Have you TWENTY P?' antwoordde ik 'Wait, I do, actually!' en ik gaf hem 20p. En hij keek zo verrast en blij, it really made my day. Morgen ga ik een big issue kopen, I swear..

Na de examens afscheid genomen van Cindy, die morgen niet naar school komt. Matthias ging ook weg maar heeft neit veel gezegd en ik natuurlijk ook niet. Cindy gaf ons echter allemaal een knuffel 'I'll probably never see you again.. take care!' daarna gingen Aline en ik naar Covent Garden voor een koffie, na met 3 zoenen afscheid te hebben genomen van Remo en Dominik, die me bedankte voor het speaking exam.. Nou, hij bedankt! Een betere partner had ik me niet kunnen wensen en hij is echt loveable. Zo jammer dat we na de speaking niet meer tijd door hebben gebracht vanwege de verandering in opstelling van de klas, wat tevens zorgde voor het Zwitserse front.. Ik kon zo fijn met Nik praten, mocht hem echt heel graag. Ik hoorde trouwens dat Remo zijn vlucht heeft omgeboekt. Hij zou zondag naar huis gaan maar heef het verzet naar vrijdag omdat hij niet wist wat ie 2 dagen in Londen moest doen.. For goodness sake! Christine en Angela heb ik uberhaupt niet meer gezien maar dat boeit me niet. Doris ook niet, wat ik vreemd vind. Het is niet like Doris om gewoon zomaar weg te gaan. Ik neem niet aan dat ze naar de les komt morgen. MinQung wel, dus die zien we morgen nog even. Aline gaat zaterdag waarschijnlijk naar West End Live dus die zie ik dan nog.

Aline en ik hebben dus een koffie gehad op Covent Garden, de White Mocca, ik vond dat ik hem verdiend had. Gezellig gekletst, en daarna noodles gegeten op Leicester Sq. Daarna met tube naar Tower Hill, om daar een Jack the Ripper walk te doen.. We ontmoeten een meisje uit Perth waar we mee aan de praat raakten en opliepen. Ik voelde me echter niet super, erg moe, slecht ritme en eten de hele dag. Toen de tour was begonnen werd het niet veel beter, en toen de vrouw begon over de manier waarop Jack z'n slachtoffers vermoorde, wat hij allemaal doorsneed en uitsneed, werd ik er ronduit misselijk van. 2 verhalen heb ik aangehoord en toen heb ik Aline en Perth- Sophie gezegd dat ik 't niet trok en naar huis wilde. Aline vond het niet erg, maar ja, voelde me ook echt niet prettig. Een bus genomen naar Leicester en vanaf daar gelopen naar Tottenham Court Road en de 134 naar huis genomen. En nu zit ik te sippen op mijn kamertje.. Nog 3 dagen. Ik kan het simply niet geloven. Ik wil niet naar huis. IK ga alle kleine dingen zo missen die voor mij nu zo thuis en vertrouwd zijn geworden... het geluid als je intoucht met je Oyster, het piepen van mijn kastdeuren, de mensen van Nero's, de schuine traptreden van St Giles, de stemmen van mijn klasgenoten en leraren, de inmiddels bekende gezichten van de Muswell Hillers, hoe Centre Point er uit ziet als de avondzon erop schijnt...
Het zijn de dingen die nu bij mij horen, maar die ik ga vergeten, op den duur. Mensen met wie ik 8n weken lang zo intens heb doorgebracht, zie ik waarschijnlijk nooit meer, ieder gaat terug naar zijn eigen (zwitser)land en leven.. Hun gezichten, hun stemmen, en al de momenten, ik ga ze vergeten. Ik ben blij dat ik wat heb opgeschreven en heb geblogt, maar uiteindelijk zullen de herinneringen vervagen. Het is maar goed dat niet alles in je leven zo duidelijk eindigt als deze dingen. Want wie herinnert zich de laatste keer naar de speeltuin? De laatste keer met de poppen spelen? De laatste brief naar je vriendin die verhuisde, of naar familie, waarna contact verwatert? Eigenlijk nemen we constant afstand van dingen, we realiseren het ons alleen niet.

Maar ik realiseer me nu meer dan ooit dat ik binnen 3 dagen Londen verlaat, de plekken die ik als een thuis ben gaan beschouwen, de mensen met wie ik omging. En hoewel Londen wel blijft staan, zal het nooit zo zijn als nu. Niet alles was perfect, zeker niet wat betreft klasgenoten buiten school maar over het algemeen is het me honderd procent meegevallen. Ik had gedacht het moeilijker te hebben maar geen moment heb ik me somber of eenzaam gevoeld. Het huis, de school, de leraren, de shows, wat we hebben gedaan... het was zo'n geweldige tijd. In plaats van gast het zijn in de stad was het ook mijn stad, mijn home. En in 3 dagen is dat allemaal voorbij om nooit meer terug te komen.

And it makes me feel inconsolably sad..

The last day of school

Op tijd op school zowaar... En aangezien de afternoon students een examen hadden vandaag, waren alleen Christine, Aline, Doris, Patrick, Angela Matthias en ik er. Ja, helaas, Matthias, die tijdens een test weer zonder te vragen het raam open deed. (koud plus traffic) Aline, Pat en ik wisselden blikken en lachten. De use of English vandaag was het tegenovergestelde van gisteren. Gisteren was het 50%, vandaag 93%. Je kunt er niks van zeggen dus. Geluk hebben is het. Na de koffie hebben we revision van writing gedaan, was wel nuttig. Trouwens, ik hoef de lady van de Nero's niks meer te zeggen. We komen binnen en ze zegt: cappuccino? ik knik, en zij weet dat het een small is for to go en chocolate on top. lovely. Ik op mijn beurt weet dat ik mn stempelkaart moet geven en 1.65 of 2.15 of 5.15 moet betalen. Stilzwijgende afspraakjes. Lovely Rosie ( het is part of her name, lovely, echt hoor) deed een reading met ons, had 7/8 goed. Dus dat is mooi. Ik mag Rosie wel. Rachel vind ik ook geweldig en ze is grappig, maar Rosie is zo kalm en vriendelijk dat ik me veel meer op m'n gemak voel tijdens haar lessen. Zij is zo iemand die vraagt wat we die ochtend hebben gedaan, hoe we eraan toe zijn haha, etc. Tijdens haar eerste les vroeg ze ons allen persoonlijk naar onze naam, en waarom we CPE deden. Andy en Rachel hebben Aline en mij nooit geintroduceerd of een praatje gemaakt waarom we t deden en waar we vandaan kwamen enzo.. maar Rosie is echt lovely. Ik reageer veel op haar vragen in de les en dat waardeert ze, want ze geeft me ook vaak de beurt. En tussen de oefeningen door praten we ook regelmatig. Lovely, lovely Rosie.

en toen zat het erop, de lessen.. met Paul gaan we vrijdag koffie drinken, met Rosie spelletjes doen. Matthias komt niet. Hij zegt gewoon recht in het gezicht van die leraren.
'Then it's not worth it for me.'
Pff. We zullen hem sorely missen, ay? En morgen dus examens. We verzamelen om 8.15 bij school, dus moet 7 uur van huis weg.. bwuh vroeg joh!

Door koud en regenahtig weer ben ik niet naar de Thames gegaan vandaag. Ik moest sowieso eerst naar Dress Circle, om de CD en DVD van Chess te halen.. En wat heb ik gezocht naar die shop! meteen gevraagd hoor, aan de ticket box meneer die me altijd darling noemt, en die verwees me naar Earlham street.. die ik 2 keer heb afgelopen. De omringende straten afgelopen, en na een uur naar Covent Garden gegaan en het daar bij een ticket box gevraagd. Hij wist het niet maar zou het opzoeken in zijn Yellow Pages. Thank God, ik was ten einde raad en zwaar gefrustreerd. Hij gaf me na het opzoeken zelfs een map mee, ik kon m haast zoenen. Linea recta naar Dress Circle gelopen, waar Chess breeduit gepresenteerd werd. Heb nog even naar andere cd's gekeken, naar alle artiesten die het nodig vonden om soloalbums te maken. (why, people, why..) en uiteindelijk 2 dvds en 1 cd gekocht, na de meneer gevraagd te hebbe of de dvds ook in de rest van europa afspelen. Hij zei ja en vroeg hoeveel ik er wilde. Ik had er twee gepakt dus het leek me duidelijk, maar heb  hem verteld dat er 1 een cadeautje was. Toen begreep ie het en opgetogen pakte hij het in een tasje en noemde enthousiast het bedrag; 60.69. Zonder blikken of blozen haalde ik de contanten uit mijn portemonnee, ik had vantervoren al gepind.. en hij keek erg blij.
'Enjoy it,' zei hij 'it's very good!'
'I know, I was there!'
'Lucky thing!'
'I know! Thank you!'
'Thank YOU, darling!'
Haha, hij ook weer blij en ik blij. Heb vandaag trouwens tweemaal verkeerd in de rij gestaan. De rij stond ook zover af van de till, ik zag helemaal niet dat er een lange rij was omdat de mensen een soort looppad tusen rij en till hadden. En dat 2 keer. en 2 keer erachter komen door de blik van een shop assistant. Maar, het laat zien hoe ingeburgerd ik ben, ik leg net meer mijn spullen op de till zodat ze me meoten vertellen dat ik ergens anders moet gaan queuen, ze hoeven me alleen aan te kijken. Die blik kunnen alleen Britten hebben, de blik die zegt: 'Excuse me, but the queue starts over there, you can';t just come up here and pay. you have to queue.' Ik lees 'm in een seconde en haast dan te zeggen 'Oh God, I'm so sorry.' Om vervolgens naar de queue te hobbelen en de blikken van de qeueunde mensen te negeren. En dat twee keer op 1 dag is toch wel embarrassing, ay?

daarna naar oxford street gegaa, voor Lo's broek van Benneton, want de sale was begonnen. Gelopen via Leicester, waar voorbereidingen voor West End Live in volle gang zijn en er was ee premiere van Bruno bij the VUE. Eergister al van de Transformers bij Odeon. Met een Iced Drink naar Benneton gegaan en daar de open beker in mijn tas gehaald om die broek al verassing voor Lo te halen. daarna een sms aan mama gestuurd over de DVD en de broek.. die Lo gelezen heeft natuurlijk. Wat een aap.

Daarna naar Tottenham Court Road gelopen en de 134 naar huis genomen. Onrechtvaardig smerige couscous en soep gegeten, de aardappels waren wel ok en het toetje van lemon cake ook.

Heb een brief gekregen van de warden, dat ik wegga en dat ze hopen dat ik een fijne tijd heb gehad in Chester House, blabla, met achterop een enquete, of ik  nog suggesties had. Nu ahd ik kunnen zeggen, 'the food is rubbish,' maar wederom, ik ben ingeburgerd. Dus ik schreef:'It would have been appreciated if the vegetarian meals included qourn and tofu products as they enrich the taste of food and provide vitamins that are essential to vegetarians.'

En that's all, folks. Ga zo nog even naar de writing shit kijken en op tijd slapen vanavond. Wish me luck, keep your fringers crossed en duim voor me! Morgen hele dag examens.....

 

The new addictions

Ik was weer moe, erg moe, door Hairspray gisteravond. Ontbeten met breadrolls en kaas, echt een treat, dat krijgen we haast nooit! Geen tijd voor koffie voor school. Ik was te laat, door een opstopping in Highgate. We hebben een use of English gedaan vandaag met dull Paul, en dat boorde mijn zelfvertrouwen finaal de grond in; 31/61. Oehw. Daarna een listening, die we met lovely Rosie afmaakten. 6 fouten, normaal 1 of 0. Dus, dag dag confidence.

Angela vandaag... Heb ik haar wel eens genoemd? Ze is Zwitsers, of course, en heeft ongeveer de helft van de lessen bijgewoond (als ze die target al haalt.) Ze is erg slim hoor, maar ze is gestoord en antisociaal. Ze praat nooit met ons en als ze al iets zegt valt er niks van te verstaan, en ze klinkt alsof ze zwaar zwaar verkouden is. Als we lunchen gaat zij 3 meter van ons afzitten. En, tijdens de lessen.. zoals vandaag.. tijdens de oefening.. praat ze tegen haar blaadje. Ze eet haar pen, haar ketting en haar hand tot het bloedt ( ja echt), eens  in de zoveel tijd kijkt ze op alsof ze in een peak-hour train op de piccadilly line zit. Vanmorgen was ze zelfs aan het huilen ( ik was de enige die het zag) omdat ze een antwoord niet wist. Om het nog raarder te  maken.. ze droeg een luipaardprinted rok en een topje waar haar BH meters bovenuit piepte. Ze is zo ontzettend raar. Scary gewoon.

Lunch deden we wederom in het park, en toen de anderen naar middagclass gingen bleven Aline, Patrick en ik praten. Patrcik vertelde dat Matthias me gisteren had lopen afzeiken tegenover Remo, vanwege iets dat maandag gebeurd was. IN de les kwamen we op het woord Skeletal, dat we een aantal weken terug tegenkwamen met Rachel. Zij sprak het destijds uit als SkeLIEtul, wat wij nauwelkijks konden geloven, aangezien skelleton als SKELlutton wordt uitgesproken. Had het in mijn hoofd geprent, SkuLIEtal, en toen zei Paul gisteren ineens SKELlettul. Dus wij waren verward en ik zei dat Rachel ons SkeLIEtul had geleerd. dat was onzin volgens Paul.
' She's too much up-North.'
Nou had Matthias blijkbaar tegen Remo gezegd dat ik geen recht van spreken had omdat ik niet eens bij die bewuste les met Rachel was geweest ( maar dat was ik dus wel). Patrick had er in eerste instantie niks van gezegd, maar toen hij er later weer over begon heeft ie 't voor me opgenomen en gezegd dat ik er wel degelijk was geweest in die lesson.
Pat vertelde ook dat ie 't vaker over mij heeft, natuurlijk in eerste instantie omdat ik het altijd met hem oneens was ( sinds die discussie heb ik echter nooit meer een woord met hem gewisseld omdat ik die confrontatie niet wilde), en verder vind meneer Matthias ook dat ik mijn mond moet houden over vrijwel alle topics omdat: ' She has no idea. She's too young, she's only 18, she's no idea.' Excuse me!! Ik ga al weken om met deze klas en voel me op geen enkele wijze ignorant of mentaal jonger dan de rest. De meeste tijd breng ik door met Aline, 26, en niet met Cindy, 19. En zo is het thuis ook altijd geweest. Ook op mijn werk kan ik het best opschieten met meiden die iets ouder zijn. Ik voel me meer op m'n gemak dan met echte leeftijdsgenoten. Ik heb het leeftijdsverschil in de klas nooit gevoeld en ik weet dat ik me niet kinderachtig gedraag in de les. Verder kom ik goed mee, maar misshcien is dat wel waarom hij me niet mag? After all, ik ben pas 18 en kom net van school, maar doe wel de CPE cursus in 8 weken waar meneer rechtenstudentje Matthias 12 weken over doet en nog zijn zijn resulaten slechter dan die van mij. Plus, ik ben een meisje. Genoeg redenen om me niet te mogen, lijkt me. Maar het kwetste me wel dat hij achter mijn rug om mijn klasgnoten tegen me opstookt.  Eerst kon ik het goed vinden met Dominik en Remo, maar sinds het spreekexamen hebben we de posities in klas veranderd en vormen de Zwitsers 1 groot front aan 1 kant van de tafel, en de andere nationaliteiten, 1 Duitse, 1 Franse, 1 Frans-Zwitserse, 1 Nederlandse, 1 Koreaanse en 1 Angela zitten er omheen. Sindsdien is de "hang"  eruit. Maar dit had ik niet verwacht. Ik dacht dat die fase in de eerste en tweede van de middelbare school geweest was, die onzekerheid en het idee te hebben dat je er niet bij hoort en dat 'ze' je niet aardig vinden..
Iemand die dat soort dingen doet, iemand die mij me weer even 13 laat voelen, gedraagt zich zelf als een puber vind ik. Ik sta er op zich boven, omdat ik het goed kan vinden met Aline, Cindy en Minqung en ik hoef geen vrienden te zijn met de Zwitsers, hoewel Pat wel gezegd heeft hoe dan ook aan mijn kant te staan, maar ik zou het rotjong het wel eens recht in zijn gezicht willen zeggen.. ' You think I'm too young to voice my opinions, but it's you that's immature by talking about me behind my back like a twelve-real-old.' 
Ik weet dat ik genoeg brains heb om een mening te hebben, en beweren dat ik dom ben omdat ik een meisje ben of omdat ik 18 ben is volkomen onrechtvaardig.
Arrogante lul. Puh.

Dat is dat. Weer rondje Thames gedaan vandaag.. Gepraat met een flyerer die me aansprak.. of ik hier werkte, hij zag me hier elke dag lopen. Ja, kan kloppen, haha! Ik liep daar met mijn nieuwe verslaving; Iced drinks van Nero. Die zijn er in verschillende fruitsmaken, maar ook als milkshake. De banaan is erg lekker.. ze mixen je shake met wat ice en zo krijg je een enorme beker, meer dan 500 ml. Ben officieel verslaafd, nog meer dan aan koffie..Via de Millenium Bridge, deze keer wel gelopen, naar Trafalgar, waar ik even heb gezeten maar toen begon er een man tegen me aan te praten. Hij was neit zat of high.
' You allright? 's cuse me? miss?'
Ik negeerde hem.
" talk to me! You allright.'
Ik gaf hem mijn meest arrogante look en een ' hm-hm'.
" Where you from?"
'France."
" What have you done today?"
' Nothing.'
Hij bleef maar wauwelen en blerde ' talk to me'  als ik niet reageerde. En nogmaals, hij was niet zat, high of raar, gewoon een rare pervert. Ik ben opgestaan en weggelopen, behoorlijk pissig want zat net zo lekker. Net als die keer dat ik in een bushokje zat en er zo'n vent tegen me begon te praten.
' Hello miss. hello, hey gorgeous. speak. Now don't be arrogant, you're so pretty. Hello, hello, excuse me, hello..."
Tot ik opstond en buiten in de kou ging staan ( het was 5uur in de middag hoor, niet 's avonds, dat zou eng zijn..) En soms maakt het me zo kwaad dat van die mannen gewoon maar tegen je beginnen te praten op die manier. En je alleen van ze afkomt door weg te lopen. laat me toch met rust, zeg. Het zijn ook nooit mensen van mijn leeftijd, ze zijn echt 30,40 ofzo. Als ik wegloop komen ze nooit achter me aan maar het lijkt alsof ze er plezier in hebben meisjes weg te jagen op die manier. Losers.

Wat ik ook niet snap is dat sommige mensen het zo moeilijk vinden hun afval weg te gooien. Gooi maar in de Thames, groot genoeg. Zet maar onder je stoel in de bus, daar zijn toch schoonmakers voor? Echt waar. En dan was er nog die vrouw die 3 (!!!) stoelen bezet hield tijdens peak hour. Mensen STONDEN, en zij zit, en heeft 2 tassen, plastic tasjes, op stoelen naast haar. Mijn evil blikken hielpen niet. De tasjes bleven daar. Honestly..

Ohja, mijn andere addiction: ASIAN FOOD!!!! Na een beker rijst met tofu van Wasibi's te hebben gehad was ik verkocht. daarna nog vegetarische noodles gehad in Oxford Street en gisteren op Leicester Sq fried rice met groenten enzo. Addicted, echt waar! Heeeeeerlijk!!!

Morgen misschien naar Mamma Mia, als het niet uitverkocht is. En Aline en ik wilden eigenlijk nog een jack the ripper walk doen.. Zaterdag west end live en misschien vrijdag of zaterdag naar wicked. (26.) Maar wil eigenlijk de herinnering aan mijn jubileumshow niet verpesten. kans is groot dat Alexia nu opgaat en na 2 shows Ashley heb ik daar geen zin in.. weet het dus nog niet.

Morgen heb ik mezelf beloofd mag ik weer Asian food eten. na de walgelijke pasta van vanavond heb ik dat wel verdiend...

Gisteren; hello teachers and hairspray

Ooh, wat was ik moe maandagochtend! Why? Nou, ik sliep die nacht bijna om 12 uur. Maar toen hoorde ik geluidjes.. het raam van mijn kamer stond nog open ik zweer je dat er een ufo op het dak van Chester House was geland. Dus ik uit bed. Om er achter te komen dat het ging om rare technomuziek van een paar kamers verderop. En toen kon ik natuurlijk nie meer slapen. Soms stopte het, om dan ineens weer te beginnen. Het was na tweeen dat het echt stopte. Welke idioot is zo egoistisch om rond die tijden muziek te draaien?! Dus, maandagochtend was ik helemaal stuk. Ik heb voor ik naar school ging een koffie gehad en in de pauze nog 1. Hielp niks. Het was onze eerste dag met nieuwe leraren Paul en Rosie. Paul is een beetje apartme man, wel aardig enzo, maar lang niet zo grappig en relaxed als Andy. Een beetje dull is ie. Rosie is een sweetheart. Ze is heel, heel, proper Brits, praat met een zachte stem en is echt toppunt van kindness. We kregen een writing van Paul die ik niet heb afgemaakt omdat ik er niks van bakte. Rosie deed een.. listening? Nee, reading met ons. 4/7. Kon beter, ay?

s Middags weer mijn rondje Thames gedaan, nu zelfs via de Millenium Bridge maar eenmaal aan de overkant had ik een enorme instorting. Ik was zo moe dat ik geen stap meer kon verzetten en het was koud en winderig geworden. Ik heb een bus gepakt naar Embankment, had de bus voor mij alleen. Vanaf daar gelopen naar Trafalgar en een bus naar Oxford Street genomen. Even naar Topshop en Bershka, en toen was het tot extreme verbazing al half 6. In de volle overtuiging dat ik niet op tijd thuis zou zijn voor 't eten ben ik in Londen gebleven, en eerst om kaartjes voor Mamma Mia! gevraagd maar die waren er niet (Wat?). Hairspray was er gelukkig wel, van 62 pond voor 31.50. Heb noodles gegeten bij de noodlebar op Leicester en alle vooroordelen ten spijt, het was HEERLIJK. Heb hele bak leeggegeten en hoefde de rest van de avond dan ook niks meer. het was inmiddels begonnen met regenen.. helaas. Tube genomen naar Tottenham Court Roadm vanwege de regen dus hè, niet vanwege luiheid, en al snel was ik bij het theater. Mijn tas werd, net als in ALLE andere theaters waar ik tot nu toe ben geweest behalve het Apollo Victoria van Wicked, gecontroleerd. Niet uitvoerig. Basically, ze hebben de rits opengedaan. Mijn tas zat vol met papieren en eten en zooi, en ze konden niet zien of er tussen de papieren misschien een zwaard verborgen was. maar ik kreeg een roze plakker op mijn tas met Shaftesbury Security erop, en mocht naar binnen. Net als in alle andere theaters waar ik geweest ben, behalve het Dominion en Apollo Victoria, was er praktisch geen voyer. In Nederland zo normaal, hier absoluut een uitzondering. De zaal was kleiner dan het Apollo Victoria, ongeveer dezelfde grootte als het Gielgud waar Avenue Q speelt. Ik zat op rij 16, vrij goed nog. Naast me zat een Brits gezin met dochters van een jaar of 13,14, die kennelijk niet vaak naar theater gaan en geen idee hebben dat je op moet staan als er iemand langs wil. Nee, je benen intrekken is neit genoeg, bleeding hell. Toen het begon waren er nog superveel plekken leeg, naast mij waren 4 lege stoelen. Dit hield in dat mijn tas ook op een stoeltje mocht. Fijn, want normaal moet ie op schoot en dat vind ie niet leuk.
het eerste wat er door mijn hoofd ging nadat het doek was opgegaan en Tracy begon te zingen was dat ik Tracy niet leuk vond. Haar stem miste iets vriendelijks en schattigs, ze kwam eerder ordinair over, zowel in stem als uiterlijk. Vocaal maakte ze totaal geen indruk. En ze was niet de enige die miscast was; Penny was verschrikkelijk, Link was een loser, en Ambers moeder was niet veel soeps ( en dat is zo'n mooie rol). Wie absoluut goed gecast was, tot mijn eigen verbazing, was Nigel Planer (voormalig Wizard in Wicked) als Tracy's father. Hij deed het echt geweldig. De zang was over het algemeen niet van erg goede kwaliteit, en het decor was bedroevend. Pruiken en kostuums zagen er zeer onprofessioneel uit. En, de acteurs moesten zichzelf omwille van het verhaal een Amerikaans accent aanmeten en dat deden de meesten, m.u.v. Nigel Planer, belabberd.De eerste akte leek eeuwen te duren, maar toen ik in de pauze mijn telefoon aandeed was het pas kwart voor 9. De tweede akte was niet heel erg veel beter, met uitzondering van het nummer ' You're timeless to me', een duet tussen Tracy's ouders. Edna, Tracy's moeder, word gespeeld door een man in fatsuit. Dit op zich is al hilarisch, maar vanavond ging er een standby op in die rol. En het was blijkbaar de eerste keer. Wat ongemakkelijke, hilarische momenten tussen de twee, including een kus op de mond, zorgde voor hilariteit alom, en de twee stonden te schudden van het lachen op het podium. Ze hebben een paar minuten geprobeerd te zingen maar het ging absoluut niet. De zaal ging natuurlijk helemaal stuk, en Edna (de standby) zei: What a night. Nigel begon alleen maar nog harder te lachen, en de standby zei; I can't go on with you right now, I lost it. Nigel: it's only your first night.
Ja, erg slecht he, als ik een proffesionele resencent zou zijn zou ik de twee de grond in hebben geboord. Maar feitelijk gezegd was dat het enige moment dat ik echt gelachen heb; de show was verder geenszins humoristisch. De spanningsboog was constant en de energie van de nummers was constant. Dat blijft natuurlijk niet lang boeien. Aan het einde werd het nog erger door de snelle afraffeling van het plot en de overload aan happy endings: Tracy wordt miss Hairspray, Link krijgt een platencontract, Penny krijgt een lover en Amber ondergaat binnen seconden de transformaties van bitch naar engeltje. Dat gaat er bij mij niet in, ik ergerde me eraan. De positieve punten? Nigel Planer zoals gezegd, de Standby voor Edna, Corny Collins, en het geweldige dansen van de company. De dans was PERFECT, echt helemaal strak. Nicky Griffiths zat ook in het ensemble, wederom met een rode pruik Lo, en ze speelde Brenda, die de show van Corny Collins verlaat omdat ze een kind krijgt ( wat er met Brenda gebeurt komen we in dat happy end dan weer niet te weten. Beetje jammer.)
Overall, ik was erg teleurgsteld in de show. Ik kende al heel veel nummers en heb het altijd erg leuk gevonden. Maar ik denk dat de show veel meer potential heeft, er zou veel mer mee gedaan kunnen worden. Het heeft definitely niet voldaan aan mijn verwachtingen.

Onderaan het lijstje uit de laatste log.

Lluhluhluhluhlijstje van een aantal dingen die ik even kwijt moet.

Een aantal dingen:
1. O-M-G!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
2. I'm an idiot.
3. I look like a local
4. My feet are really dirty.
5. I know why my rooms smells so bad.
6. I really do have an autism.

Ok.. Laat ik beginnen met de voor mij minst interessante dingen. Hoewel, op punt 1 na lijkt alles oninteressant!

3. Vanmorgen al vroeg iemand me de weg naar Alexandra Park. Betekent dat ik eruit zie als een Muswell Hiller? Londenaar is 1 ding, Muswell Hiller is een 2e.. En ik vond dat ik er in m'n hotpants toch wel erg Londens uitzag.. en niet Muswell Hillerig. Cappuccino gehaald bij Nero's, en de lieve jongen geeft me toch elke keer 2 stempels! Wat een knuffeltje hè.. Vanmiddag vroeg iemand me de weg naar Leicester Sq en of het vanaf daar ver was naar Piccadily. Bwahahaha. Heeeel ver, ay?

5. Kwam er vanmorgen achter waarom mijn kamer ontzettend muf ruikt. ( en ik open elke dag het raam helemaal, vanaf dat ik wegga tot ik thuiskom, en zelfs dan staat ie nog op een kier.) MIJN KNALROZE NAGELLAK VAN THE NEW LOOK. Als ik aan mijn nagels ruik nu, ruik ik mijn kamer. Die geur blijft kennelijk hangen. Het is een weeige, zoete geur. jammer dat we geen wierook mogen branden  in onze kamer...

6. Ik heb vandaag PRECIES HETZELFDE  gedaan als gisteren. Autistje, hè. Het weer was lekker en ben met de 43 naar Holloway Road gegaan en vanaf daar met de tube tot Holborn, en lopen via Covent Garden, Trafalgar Sq, Westminster, en de Thames, Blackfriars Bridge en weer terug. Precies dezelfde route. Geen behaarde moedervlekken of mixed race drielingetjes gezien vandaag. Erg saai, haha.Heel, heel veel Amerikanen gezien, nee vooral gehoord eigenlijk. Wat kunnen die mensen schreeuwen en wat klinken ze dom. Op tv hoor je constant Amerikaans en dat is geen probleem, maar hier in Londen valt hun accent zo op! En het feit dat ze wel Engles spreken, maar geen greintje beleefdheid hebben. Links staan aub, de weg niet blokkeren met jullie te dikke konten, leer eens woordjes als excuse me, please en sorry! Kortom, pas je aan, in plaats van de hele dag Oh my GAAWD te roepen en veeel te langzaam te lopen.
 Ben vandaag natuurlijk niet naar Wicked geweest, de dames en heren castleden hebben op zondag vrij. Heb noodles gehaald, ja, bij zo'n japanse noodlebar ofzo, in zo'n doosje in zo'n wit tasje, en opgegeten op de treden van de St. Martin in the Fields, jeweetwel thuisfront, die altijd in de steigers maar nu klaarkerk op Trafalgar. Over steigers gesproken, het Appollo Victoria staat nu ook gedeeltelijk in de steigers. Op een van de steigers hangt een poster waarop staat: Wicked; one of West End's longest running shows.
Pfahahahah. Ahum, ik zeg, Phantom, Les Miz, We Will Rock You, Mamma Mia!, Blood Brothers, Chicago, Dirty Dancing (?).. Wicked is er nog maar 3 jaar, hoor. Nog niet eens zelfs. Opschepperds. Terug naar St. Martin. Lekker gezeten, zag het 6 uur worden, half 7, 7 uur.. En maar kijken. Londen is net zo'n altijd-in-beweging-machine, zeker op plekken als  Trafalgar Sq. De fonteinen spuiten, de auto's en bussen rijden, de mensen lopen, hebben haast, lachen, praten in zoveel verschillende talen, kopen, rennen, eten.. De national gallery staat stil op z'n plek evenals goeie ouwe Wilson, die 't geheel net als ik rustig bekijkt. En deze altijd-in-beweging-machine betovert, bedazzled.. en verveelt me nooit.

4. Na een hele dag in Londen zijn mijn voeten ongenadig zwart en blauw. De donkerblauwe print die er op de lichtblauw met roze teenslippers van de Topshop was geprint kleeft nu aan mijn voeten en geen idee hoe ik het eraf krijg.

2. I am an idiot. Terug met de Piccadilly Line naar Kings Cross, daar overstappen op Northern line, uitstappen bij Archway om een 43 te halen. Pas IN die 43 bedacht ik me dat ik ook in de Piccadilly line had kunnen blijven, 1 station verder, Holloway, om daar de 43 te pakken. had me toch zeker een kwartier loop en wacht tijd gescheeld op gigantisch Kings cross. Ik ben soms zo ontzettend dom. laten we dat maar op verstrooidheid houden ja?

1. OMG. ja. OMG. Ik ga dus van t weekend naar West End live, een live festivalletje op Leicester Sq, met musicaloptredens. Ik zag vandaag al op posters dat de volgende shows optreden: Avenue Q, We Will Rock You, Priscilla, Too close to the sun, Sister Act, en Wicked. En ik kom thuis..... en ik lees op internet... ( in een FRANS artikel)

Après "Wicked", l'Australienne Helen Dallimore revient à Londres dans le musical "Too Close To The Sun"
 

 

 

Mijn eerste reactie? Oh my GAAWD! Helen, voor wie het niet weet, was de allereerste Glinda op West End en hoewel we de eerste show nog negatively biased waren, waren we na een paar shows overtuigd Hellenist.  Na juli 2007 is Helen verdwenen richting de jungle van Australie en niet meer gesignaleerd. EN NU KEERT DE DALLI WEDER OP WEST END! En.... tadaa tada tadaaaa.. Treed op tijdens West End live 2009! I'm gonna see the Dalli again! Dus, ikke nu compleet hieperdepiep. (doet overigens geen afbreuk aan mijn Di-Love.)

En ga NU mijn voeten wassen. Ze lopen bijna weg.

Kusjes van Muswell Hill met priority naar Holland.

Ashlove, and I curse Dianne

Lekker lang uitgeslapen gisteren, en om half 1"ontbeten" met eetbare pasta. Nog even met Younes gekletst. Toen naar Londen; het duurde lang, want in Highgate stond het helemaal vast. Geen idee waarom, heel irritant. Uiteindelijk uitgestapt op Holborn station,en naar Covent Garden gelopen. Ik wilde een ijsje halen maar had niet meer genoeg cash. Het duurde erg lang voor ik een cash machine gevonden had, en toen ik er een gevonden had kwam ik Cindy tegen, met 2 vrienden (Cedric, smak, en Vivienne, smak). We hebben nog even staan kletsen en toen heb ik mijn  ijsje gehaald. Door het mooie weer was het lekker druk bij Scoop. Daarna een croissant gehaald en opgegeten op Trafalgar Sq. Vanaf daar weer naar Westminster, langs de Thames gelopen. Veel rare dingen gezien; een jongetje met een moedervlek waar een donzig bosje blond haar uit groeide (Oh iehl!!) en een mixed race drieling, drie kleine meisjes met een afro, getinte huid en grijze ogen. Erg pretty. En dan in drievoud. Ben helemaal naar Blackfriars Bridge gelopen, dat is al zo ongeveer bij de Millenium Bridge. Via de andere kant weer terug. Veel Duitsers gezien/gehoord, en veel Nederlanders. Eenmaal weer terug bij Westminster vroeg een touriste nog of ik een local was, en wat nog leuk was om te zien in de buurt. Heb dr naar Trafalgar Sq gestuurd. Zelf ging ik met een Nero Iced drink op weg naar ´t Apollo Victoria, gewoon om te kijken wie er speelde, misschien éven vragen, of ze nog kaartjes hebben.. De mevrouw van ´t theater vroeg of ik student was.
´Erm, yes?'  zei ik hoopvol.
'Then I can offer you premium seats for just 25 pounds.'
' Really? That's great!'
' I have row H, seat 13.' 
Is rij 8!!!! Heb 'm natuurlijk meteen genomen en mevrouw hartelijk bedankt. Daarna bij Wasabi wat tofu en rijst gehaald (lekker hoor) en opgegeten voor het Billy Elliot theater, bij het mini Big Bennetje op het mini pleintje. Daar kwam er  eerst een vliegtuig heel hoog overvliegen en heel langzaam, en ik keek even weg en toen ik weer keek vloog er een extreem laag over! Het was een rood vliegtuig, weet niet welke maatschappij dat is ( meneer van der Drift weet dat denk ik wel.) Hij leek heel sterk te stijgen, maar ongeveer bij Victoria Station daalde die alweer. Heel vreemd, en ik was niet de enige die even stond te kijken. Maar, heb niks gehoord van een crash of noodlanding, dus zal wel goed zijn. Scary was het wel.

De show. Zaterdagavonden zijn altijd leuk. Volgens mij zijn ze dan meer gemotiveerd dan de rest van de week. Naast me zat een Brits gezin waarvan de vader het meisje vanalles uitlegde over theater en over Wicked. Had regelmatig de neiging te onderbreken, ' s cuse me, actually.... Maar ja, dat doe je niet he. Voor me zat een hele rij Amerikanen en ik vind ze echt leuk. ' Owh my Gawd, the thiejeder is marrrrvellllus.'  Het ensemble was een stuk beter ingewerkt dan 2 weken geleden. Irriteert me alleen wel dat ze andere pruiken en kostuums hebben dan vroeger. Heel anders. Veel en veel saaier. Dianne was vocaal super, altijd, en ze was erg grappig vanavond. Olli en zij waren de hele tijd aan het ouwehoeren en ik kreeg er haast de slappe lach van en het Britse gezin had geen idee waarom maar die zagen natuurlijk nooit de dingen die ik zag. Nadine mis ik wel heel erg, die moet echt terugkomen. Olli was lekker aan het riffen met Dancing through life en hij was erg relaxed, alsof het hem allemaal niet meer zoveel kon schelen (net Adam, eigenlijk.) Ashleigh (want Alexia was er weer niet) is LOVE. Serieus. Was ze de vorige keer soms nog wat off-pitch en moest ze er nog inkomen, nu was ze echt GEWELDIG. Supergoede riffs aan het eind van The Wizard and I, heel grappig tijdens What is this feeling, (Werkt heel goed met Dianne, en ze mixen ook mooi) en popular was ook hilarious.
' To think of celebrated heads of states and specially great communicators' (Dianne zit nu met dr gezicht haast tegen dat van Ash) ' Did they have brains or knowledge?'
Ash knikt heftig ja, Dianne schudt nee, ' Don't make me laugh, DEAR (Slaat Ash op dr hoofd) ' They were popular, please' (slaat Ash nog een keer, die terug wil slaan, Di rent weg.)
Bij het weggooien van haar stok gooide ze helemaal verkeerd, hij stuiterde keihard terug het podium op  (" sweet Oz" ), en gelach van publiek alom, en net toen het weer stil werd " Oohyeaaaah". Showstoppertje dus. 
Not that girl was een verbetering. De vorige keer kon ze de lage E niet goed halen, dus ze heeft hem eruit gelaten, en blijft op de zelfde toonhoogte. Werkt heel goed. The Wizard is een kek mannetje, een idiootje. Ze hebben een trent ingezet daarmee geloof ik. Niger Planer was nog volledig bij bewustzijn, maar de laatste 2 wizards zijn dummies. Defying Gravity was awesome, weer een paar mooie riffs van miss Gray. Ik ben fan, officieel. In de pauze lekker de Amerikanen afgeluisterd, en een beetje gesmst enzo. Heb de slierten serpentine van me afgehaald, zat helemaal onder. Weer erg geschrokken toen Thank Goodness begon, ik blijf schrikken, hoe vaak ik 'm ook zie. In de tweede akte zitten veel verwijzingen naar The Wizard of Oz, en dat vonden die Amerikanen natuulijk geweldig, ze hadden de grootste lol. Oja, Nessa is trouwens ook erg goed, en heeft encouragarized als woord geintroduceerd. Ik vond het erg leuk, haha. Het stuk met de Wizard en de vrijlating van de aapjes doet Ashleigh erg goed, veel beter dan Kerry. Ze speelt echt veel beter. As long as you're mine was erg mooi, veel riffs van beiden, dacht nog even dat Ash er op het eind een octaaf bij op zou doen zoals in de originele versie, maar dat zat er helaas niet in. Er was tot mijn verbazing eigenlijk wel superveel chemie, en niet alleen met Olli trouwens, ook met Dianne. De catfight scene was leuk en de Amerikanen gingen uit hun dak. No Good Deed was haast een showstopper, zo goed was het. Weer een aantal indrukwekkende riffs op 't eind, great acting 't was overall top-notch.Het applaus was echt enorm.  For Good was niet heel bijzonder maar gewoon mooi. Finale ook. Di en Ash mixen echt supermooi. Applaus was goed, bijna meteen staande ovatie en veel cheers voor Olli, Ash en Di.

Na de show langzaam de zaal uit en toen ik buiten kwam stonden Nessa en The Wizard al bij de stagedoor. Ik heb op een afstandje staan kijken. Niet veel later kwam Olli met een schattig grijs mutsje, die de andere kant op ging dan 2 weken terug. Of hij ging naar de pub ( en dan had ik hem achterna moeten gaan en met 'm aan moeten pappen), of hij ging naar z'n chick. Laten we het eerste hopen, huh? Daarna kwam Dianne, afgeschminkt en dr haar gedaan, om half 11 al. Leer daar eens van, Helen met je 10.55! Rupert hield een dr een plu boven en na een korte signeersessie werd ze naar de overkant van de straat begeleid, naar dr zilveren mercedes. Ik had er alweer genoeg van en het begon te regenen. Net toen kwam bus 24 aanrijden! En men weet, die komen nooit als je ze nodig hebt, dus ik was blij! Ik wilde naar de overkant mar het verkeer reed nog.. Ik gebaarde naar de 24 chauffeur of ie wilde wachten, en net toen ik kon en al halverwege de straat was wilde de chauffeur van Dianne vertrekken. Dianne zag blijkbaar hoe graag ik die bus wilde halen want ik hoorde haar tegen de chauffeur zeggen (ramen van mercedes stonden open) ' Wait for her'  en iets met bus. Dus de chauffeur remde en ik kon een Dalli doen over Wilton Road. Toen ik op de stoep was, keek ik naar de mercedes, Dianne glimlachte en ik zei ' thank you'  en zij ' no problem'  en ik rende mijn 24 in. I had gedacht dat ik Dianne wel dankbaar moest zijn. Had ook gemoeten, als er niet iets met de bus was geweest. Na 6 meter stond het kreng stil. Er kwam na een paar minuten al een monteur maar die kon, whatever het probleem was, het niet fixen. De chauffeur zei ons uit te stappen, terug te gaan en te wachten op de volgende 24. En dat heb ik geweten. 20 minuten heb ik staan wachten, genoeg om Ashleigh ook naar buiten te zien komen om 10.45 (leer DAAR eens van, Idina 11.45!) en ook met plu begeleid te zien worden naar Mercedes nummer 2. Na die 20 minuten had ik er genoeg van en besloot een andere bus te nemen. Ik zag een 82 naar North Finchley, en had geen idee dat er vanaf Victoria ook bussen naar North Finchley gaan! Maar, voor m'n  gevoel ging ie de verkeerde kant op. Bij de eerste stop vroeg ik de chauffeur of ie via Muswell Hill ging. Niet dus. Weer terug naar Victoria gegaan en maar een 73 genomen, die gelukkig redelijk snel ging. Maar, wat zag ik toen ik op weg was naar Victoria? Tuurlijk. 2 bussen 24. Kon ook niet anders.. Ik was rond half 12 op Tottenham Court Road, waar ik meteen in een 134 kon stappen en binnen een half uur (wait, WHAT) Binnen een half uur! was ik thuis. Dianne, als je niks had gezegd had ik die 24 gemist en meteen een 73 genomen. Had me een dik halfuur gescheeld, bitch.

Ohja, omdat ik waarschijnlijk geen shows meer ga zien deze week.. Even de balans opmaken:
- Wicked
- We Will Rock You
- The last 5 years
- Wicked ( Finale zonder microfoons)
- Wicked ( Mock-up show)
- Wicked ( Kerry's laatste)
- Spring Awakening
- Spring Awakening (laatse matinee)
- Wicked ( Met pa en ma, en Ash)
- Avenue Q
- Phantom of the Opera
- Wicked ( Met Ash)

De beste show(s)?
Wicked de 2e keer, toen de microfoons het niet deden aan het eind. Het mooiste wat ik ooit tijdens Wicked heb gezien/ gehoord. i <3 Di zonder microfoon.
Verder Spring Awakening..
En Wicked van gisteravond. Geweldig goede show, flawless en seemless op alle fronten. En I love Ashleigh Gray.

Bye teachers and traffic CHAOS

Alweer om 7.20 opgestaan.. maar wel op tijd op school. Wat een wonder hè? Op school gaf Andy mij mijn boek van de exam preparation, het is nu veilig om te zeggen dat ik hem al een week kwijt was. Het bleek dat Paul, de andere leraar, mijn boek gepikt had. Gemeen hè? Maar het is er weer. Ik heb mijn report ingeleverd, dat wat ik woensdag bij Costa had gemaakt, en hij becijferde het in nog geen 2 minuten.
'Marking yours is too easy.'
25/25, YAY!
Verder vertelde hij dat hij er volgende week niet zou zijn odat eht school bestuur hem gedwongen vakantie op liet nemen. In plaats van hem krijgen we Paul, die in de middag al CAE geeft. Rachel is er ook niet, die heeft ook vakantie (kunnen ze dat nu niet 1 week later doen?), en zij wordt vervangen door ene Rosie. Andy zei dat ze compleet het tegenovergestelde was van Rachel (dan is ze waarschijnlijk erg saai), en Rachel kwam daar later op terug met een: 'That means that she can teach.' Cindy vroeg waarom ze niet een funky leraar hadden gekozen als haar vervanger, waarop zij anwoordde: 'There's only one Rachel.. Oh hey, my shoes are going to hell.. Bogger it, it are only my working shoes.. I don't spend money on the shoes I wear to here.' yep, we're gonna miss Rachel.
We hebben een reading gedaan over psychoanalysis, en we hadden het over de inktvlekken die ze gebruiken waar mensen dingen in herkennen.
Andy; 'Oh yeah, the little beheaded lambs..'
We hebben het ook nog over emigreren gehad en over culturen. Ik praatte met Cindy en Matthias en zei dat ik nu pas besefte hoe Nederlands ik was. Matthias zei dat ie niet erg Zwitsers was. Nu moest ik hem toch wel even tegenspreken; de jongens zijn ERG Zwitsers. Waarom, vroeg hij. Wat kon ik zeggen? 'You're al stubborn, nationalistic, narcistic, tunnel-visioned bastards' ? Nee. Dat kon niet. Heb er een beetje omheem gebrabbeld maar hij vond het onzin. Ik zei dat ik het niet alleen vond, dat Aline het ook vond. Waarop hij zei: 'Yeah but she's German. And Germans....'
EN DAT IS NU PRECIES WAT IK BEDOEL!!!!!!!!!
Gelukkig is Cindy wat 'Europeser' in die zin, waarschijnlijk omdat ze uit Franstalig gedeelte komt. Matthias zei daarop nog dat die Franstaligen inderdaad anders waren en dat Duitstalig Zwitserland superieur was aan Franstalig. Zou je hem niet duimschroeven? Hij zei ook dat er een Zwitsers gezegde bestaat dat luidt: Als je reputatie naar de maan is hoef je je ook nergens meer druk om te maken. Waarop Andy hem de mond snoerde met; You do have to have a reputation first..
Sommigen van ons kwamen er vandaag pas achter dat Andy eigenlijk Andrew heet. Het verbaasde hem: 'Couldn't you have guessed? Who is named Andy? That's not a name!' (Dat je het even weet, Andy Mace...)
En toen ging ie, na ons nog bedankt te hebben voor het feit dat we een leuke klas waren, en niet een stel 50-jarige acamische zelfingenomen nitwits. En hij wenste ons succes:
' The best of luck guys, and if you fail, please don't sue me.'
Jammer, als we het eerder hadden geweten hadden we iets voor hem kunnen halen als een bedankje.. Hij was een supergoede leraar en heeft me heel erg veel geleerd. Hij was niet het type leraar-leraar, maar gewoon een relaxed iemand en af en toe een behoorlijke idioot. Perfect dus. En hij verstond zijn vak van Engels als vreemde taal doceren (Ahum, Rachel..).
Met Rachel deden we vervolgens een gaptekst, alinea's op de juiste plek invullen. Mijn score? 3/7. Dag, dag, zelfvertrouwen! Ach, ik compenseer het wel met writings. We hadden het nog over de vreemde bedelares bij Tottenham Court Road, die op de grond zit met een bordje; "Homeless with two cats." Is het niet vreemd hoe een dakloze 2 katten kan hebben? Dat zijn dan toch gewoon zwerfkatten? En die gaan heus wel ergens anders heen als ze daar geen eten krijgen. Trouwens ik heb nog nooit katten in haar buurt gezien.. Rachel vond dat die bedelaars en bedelaressen maar moesten gaan werken.
'You know, they could become cleaners.. or clean the street.. I mean, they live on it, they might as well clean it. I have to clean my own house too, don't I?'
Ze vertelde ook dat vorige week, toen de British councelor inspecties deed, de lunch een stuk beter was.
'Normally they serve pizza without topping.. just plain tomatosauce and if you search long enough you might find some mozzarella.. But the British Councelor came and they served pizza with the whole world on it! We were so happy like underfed kids in an orphanage.. Couldn't stop myself from telling the old councelor that we "never had such a luxury before.."

De anderen gingen lunchen bij ASK, een Italiaans restaurant. Maar Cindy en MinQung gingen niet mee, en Aline was er niet. Ik had niet veel honger en het vooruitzicht alleen met de Zwitsers te zitten trok me ook niet echt. Heb een mozza/tomaat croissant gehaald bij Pret, prijsstijging van 3 cent!! En toen via Covent Garden naar Leicester sq gelopen. In 1 keer goed. De st Paul heeft zich kennelijk weer terugverplaatst op de goede plek. Ik zat daar tijdens theaterfilmminuten, dus weer Wicked op Leicester Sq. Heb er een tijdje gezeten, tot na de vogeltjes 10 minuten, en ben een paar keer bijna omvergekegeld door overvliegende duiven. Wil iemand de Japanners nog één keertje uitleggen waarom het een goed idee is de duiven bewust te gaan voeren op Leicester Sq? een Iced drink gehaald van Nero's, fruitsap met ice geblenderd, 537 ml. Oeh, ik kom nog wel aan mij 1 liter per dag! Even geluisterd naar een man die over het geloof praatte. 54 was ie, en als ie elke dag een zonde had begaan waren dat er duizenden en duizenden geweest, en hij had ervoor gestraft moeten worden, maar Jezus nam zijn zonden op zich enzo. Is dat niet amazing? Ik vond het maar een kromme redenering, de mens mag zondigen zoveel die wil en word vergeven omdat Jezus voor onze zonden boet? 'Wees een vroom Christen mijnheer, en zondig NIET,' had ik willen zeggen, maar dat zou wel erg Nederlands van me geweest zijn.
Ik kon me niet inhouden vandaag en ben weer even naar Bershka geweest, waar ik een alleraardigst jasje heb gekocht...! Toen teruggelopen, ja ja, echt waar.. En naar Trafalgar gelopen.. Westminster helemaal.. Ik twijfelde erover naar Victoria te gaan, maar wat moet je daar als er niemand in het Blades hotel zit en je niet naar Wicked gaat? Dus over de Westminster Bridge naar de andere kant van de Thames, het weer was heerlijk.. Bijna zonnig. Er waren straatartiesten en veel veel touristen, zeker voor de London Eye. Belachelijk gewoon... Heb nog een pond gegeven aan een straatartiest, een heel goede, die op de grond tekende en heel veel moois had getekend en nu bezig was aan een waanzinnig portret van Obama. Trouw Obama-supporter als ik was moest ik wel een centje geven. Oh ja, er is een of ander muziekconcours ofzo heer in Londen.. er waren allemaal jongeren uit Nebraska(USA), die shirts droegen met ' Ambassadors of Music.'  Wat zijn ze toch schattig: ' Llook at thaet, its the Llondon Eaye, Owmygawd.' En wat schreeuwen ze toch fijn. En wat klinken ze toch dom. Allemaal. ( Oeh, generaliserend, zeg.)

Teruggelopen naar Tottenham Court Road, wat een eind he? Daar busje 134 gepakt en wat een drama! Ik weet niet wat er aan de hand was in Camden, maar het stond compleet vast. Oprechte, genuine file. En de bus was vol. En warm. En naast me zat een vrouw me de hele tijd aan te kijken alsof ik iets heel onbeleefds deed (Maar, ik hield mijn tas op schoot en mijn andere tas op de grond!). Op een gegeven moment ben ik uitgestapt en heb een stuk gelopen. Ben weer ingestapt waar de bussen weer konden rijden. Heb in de tussentijd 4(!) 134's ingehaald. Jaja, hmhm, echt waar. En in die tijd nog even nadenken over London-Holland. En tot de conclusie gekomen dat er in Nederland echt een phrase geintroduceerd moet worden, waar we niet buiten kunnen. Wat zeggen we om de aandacht van iemand te trekken? Wat zeggen we voordat we beleefd iets kunnen vragen? Wat zeggen we om een gesprek te beginnen? Welke twee woordjes alleen zijn genoeg om iemand zijn tas van de bank te laten halen, of aan de kant te doen springen?

Excuse me.

Is er een politicus die dit op wil nemen in zijn partijprogramma? Ik zou u zeer erkentelijk zijn.

Het is hier zo makkelijk om gedaan te krijgen wat je wil, en daarbij ook nog ingeburgerd te klinken. Begin je zin met 's Cuse me en gooi er aan het eind een ' please'  tegenaan en je hebt het voor elkaar! Succes gegarandeerd en je beschaafde imago gehandhaafd.

En: de veel eerlijker wijze van queue's hier in de supermarkt. 1 lange queue, en je wordt een voor een naar voren geroepen als er een kassa vrij is. Geen ergernis over ' de verkeerde rij'  vanwege slome caissieres of producten zonder barcode.

Eenmaal thuis, totale reistijd 1 uur en 50 minuten, pasta gegeten.. plain pasta met ergens een verdwaalde paprika of wortel. Bwugh. Citroencake met custard als toetje, dat is wel aardig toch? Witte was gedaan, droogt nu.. had een bonte kunnen doen als ik geen pond had gegeven aan Obama-meneer. achja. Kan hij nu mooi een was draaien. Heeft ie vast ook. Nu erg moe. Kreeg nog een uitnodiging voor church pub, maar heb niet zo'n zin.

Laura, ter info: aangezien ik vanmorgen te laat was kon ik niet meer onbijten. Omdat jij zegt dat dat erg slecht is, en dat is het ook, heb ik de halve fruitschaal van thuis meegenomen en in de bus een banaan en appel als ontbijt gegeten. Geen shortlasting-sugars dus, en 2/6. Daar is het bij gebleven. Sorry.

The odditorium; one short day in the imaginary

Ik begin al vast aan een log, terwijl mijn camera foto's upload. het was vandaag dag 2 van mijn Mid-week weekend. The northern line schijnt trouwens gewoon te hebben gereden gisteren, die deden niet mee aan de staking, lekker solidair trouwens.. dus Northern Line denk je.. maar wat gebeurt er dan? Brand op Highgate station. Northern Line dicht. Hehehe, kon ook niet goed gaan hè. Of het is het lot, of een staker van een andere line heeft het aangestoken.Mij is het om het even, ik had weekend. Lekker uitgeslapen, en pas tegen twaalven een koffie gaan drinken bij Costa's op de hoek. En toen pas zag ik dat er tegenover ook een Nero's zat ( Nero=stempelkaart-10e koffie GRATIS). Daarna weer even gelopen, en toen toch maar een 134 richting Londen gepakt. Het was vandaag geloof ik vieze mensen in de bus-dag. Eerst al 2 engerds, waarvan een een dronkaard en de ander een gewone engerd.. later een dikke donkere man die in zichzelf praatte en stonk als een natte hond. Daarna een vrouw om de zoveel tijd ernstig knikte of nee schudde, maar tegen wie? Is er een gesticht afgebroken? Ik heb trouwens al een goede route uitbedacht voor volgende week zaterdag.. Lunch gehad op Leicester Sq, het was vogeltjes-tien-minuten. ( Zoals ik in een vorige blog al zei, ze hebben boxen in de bomen gehangen die 10 minuten vogeltjes, 10 minuten stilte, 10 minuten film/theater muziek, 10 minuten stilte, 10 minuten popmuziek laten horen. Ik had lunch tijdens vogeltjes-10-minuten. Erg gezellig.

Daarna besloten naar Ripley's te gaan, een museum dat ik kort heb genoemd in een  vorig blog. Ripley was, wat ik er van begreep, een ontdekkingsreiziger met een fascinatie voor vreemde dingen. Veel dingen die hij meenam of fotografeerde tijdens zijn reizen zijn verspreid over de wereld in "Odditoriums" terecht gekomen (Auditorium= hal,zaal Odd= vreemd). Heb lang getwijfeld of ik zou gaan, entree kostte 19 pond. Maar ik wist dat ik spijt zou krijgen als ik niet zou gaan. Ik kocht 1 kaartje, studentenkorting yay, en werd naar door een draaipoortje gelaten. Eerst werd er een foto van me gemaakt bij een namaak Londense telefooncel. Daarna moest ik de lift in, zei de staff girl, niveau 5. 'Your journey will begin...' 5 was de bovenste verdieping en deze was gewijd aan misvormde dieren en mensen.  Geiten met 2 koppen, enorme haarballen gevonden in koeienmagen, dinosaurussen skeletten en schedels, een koe met 8 poten en 2 hoofden.. heel bijzonder. En, wat mij nog het meest aansprak was dat het geen houten vloer witte muren museum was. Het leek meer op een attractie uit een park, alles was donker en in de setting van een soort jungle, reis, overal maskers aan de muren en vaag licht, en muziek, en de stem van Ripley die door intercoms vanalles vertelde over de dingen die hij had gevonden op zijn reizen... Het ging verder in een geel-wit snoepachtig decor met allerlei andere rariteiten, zoals een groot bouwwerk van de Tower Bridge van luciferpinnetjes. Daarna werd het weer donker, met muren van hout en deels groen behang. Er volgde een stuk over mensenlijke misvormingen, zoals een man met 2 pupillen in elk oog, een man met een hoorn uit zijn hoofd, een man met een blauw gezicht ( like a throggy dirthy cabbage, the baby is unnaturally... BLUE!) Er waren levensechte poppen die eruitzagen als mensen en meerdere malen heb ik me vergist en gedacht dat het echt mensen waren. Poppen in muren die ineens bewogen en begonnen te spreken, allemaal nagemaakt om bepaalde misvormingen uit te beelden. Toen volgde een soort open stuk, een enorme donkere bibliotheek waar no wst grote dingen uitgestald stonden: ee nagemaakte pop van de langste man ter wereld ooit 8'11. Nu weet ik niet wat dat in centimeters is, maar ik zeg je, het was gigantisch. Daarna volgde een creepy stukje, over vampiers, voodoo en martelwerktuigen ( de Iron Maiden, anyone?). Vervolgens was er een ruimte waar de muren en plafond diep donkerblauw waren en de objecten wit.

Er stond een grote fontein in het midden met daarop 3 beelden; 1 van een Afrikaanse vrouw met ringen om haar nek die haar nek uitrekten, 1 van een Afrikaanse man met platen in zijn mond die zijn lippen uitrekten, en 1 van een Westerse vrouw met een korset die haar torso fijnkneep. Om te laten zien wat voor idiote schoonheidsidealen mensen hebben. Op een tv-scherm was te zien hoe sommige Afrikaanse stammen de schedels van pasgeboren kinderen zo samenbinden dat ze een letterlijk een punthoofd krijgen. En in een vitrine de schedel van zo'n lid van die stam. Er hingen wat Haitaanse maskers en kleden en mantels, en in een vitrine lag een wel heel speciale bijbelvertelling: Bijbelse taferelen geschilderd op bepaalde zaden en fruitpitten! Onder een loep bekeken zag je dat ze inderdaad Bijbelse vertellingen uitbeelden. De zaden en pitten waren beschilderd met een mensenhaar als penseel.. Hierna volgde een nog donkerder stuk; eerst over de oceaan, met haaientanden, fossielen en skeletten, en.. haha... penissen van mannelijke vissen. heb er een foto van.. de blauwe vinvis.. narwallen... GIGANTISCH, I tell you. Ook was de Titanic op schaal nagebouwd van luciferpinnen en er was een basin met water dat de temperatuur had van het water tijdens de Titanicramp. KOUD. Het laatste gedeelte bestond uit stukjes meteorieten van mars, de maan en nog wat andere planeten, een gemummificeerde astronaut en.. shrunken heads. Sommige Afrikaanse stammen lieten de hoofden van gedode vijanden krimpen. Ik vermoed met zuren of iets dergelijks. Die hingen ze dan met de lippen dichtgenaaid aan een totem, als symbool van status. 

 Nog wat voodoo en maskers op het eind aan dat was het. Oja, er was ook nog een tunnel, een burg waar je overheen moest lopen door een draaiende tunnel van ichtjes. En dat was het museum.

Mijn kinderlijke fantasie werd weer helemaal aangewakkerd daarbinnen. Nergens ramen, alles donker, met prachtige settings, haast als in de Efteling. Op verschillende plekken in het museum waren hologrammen van Ripley te zien die dingen vertelde over zijn reizen.

De rariteiten waren echt heel erg apart, haast sprookjesachtig. En wat deze autist erg fijn vond, was dat er een ROUTE was. het museum was maar op 1 manier uit te lopen. Ik heb een waanzinnige hekel aan van die musea zoals het British Museum, V&A, en National Galleries, waar je binnenkomt en dan zo'n 4 kanten op kunt, ergens uitkomt en weer 6 kanten op kunt en ga zo maar door. Ik word daar heel onrustig van, heb het idee dat ik alles mis en als ik eerst links ga, wat ik rechts dan niet kan zien. Dit museum was 1 lange weg, heerlijk duidelijk, je hoefde je maar op één ding tegelijk te concentreren en je weet zeker dat je alles hebt gezien.

Na het museum ben ik even op Trafalgar Sq gaan zitten en toen om 5 uur teruggegaan naar Muswell Hill. Het was peak hour en de bus was knettervol. Ik zat naast mijn homo-pal, ja, die ik op oxford street tegen kwam mama 'HI JACKIE', de roddelnicht.. Rob heet ie. Nu ga ik het onthouden. We hebben ruim 1,5 uur in de bus gezeten. Nog even fruit gehaald bij de Sainsbury's, 1/5 Laura. Toen eten, zoete aardappel curry. e beginnen nu in herhaling te vallen. Ik zat alleen, maar na een tijdje kwam Younes toch even een praatje met me maken. Een aardige jongen die hier voor een jaar ofzo is en CAE doet in Highgate. Hij is altijd heel lief en welgemanierd, en vroeg nog hoe het met mijn kreupele voet was. Hij is zo iemand die zonder bedoelingen de deur voor je opendoet of water voor je haalt. Erg lief. En nu log typen dus he, foto's online proberen te krijgen en dan misschien douchen en vroeg slapen.